မရတော့ဘူး လိုး လိုးပေးတော့ ” “ဖင်လား စောက်ပတ်လား ” “ကြိုက်တာလိုး နှစ်ခုစလုံးလိုး ” ဂဒူး တစ်ယောက်တည်းမလိုးဘဲ မောင်သောင်းကို အသာလက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ နှစ်ပင်လိုးရတာကို သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဝင်စားသူတွေဖြစ်၍ မောင်သောင်းလည်းမဆိုင်းမတွပင် ထိုင်ရာကနေ ချက်ချင်း ငေါက်ကနဲ ထလာသည်။ “ငါ့လီးမတောင်သေးဘူး မိစူး မှုတ်ပေး ” “လာ ကိုသောင်း ဦးဂဒူးဟာကြီးကတော့ မှုတ်စရာတောင်မလိုဘူးထင်တယ် ဟင်း ဟင်း ” တကယ်တမ်းကျတော့ မိစူး နှစ်ယောက်စလုံး၏လီးတွေကို လက်တစ်ဖက်စီကိုင်ပြီးစုပ်ပေးသည်။ မောင်သောင်းလီးထက် ဂဒူးလီးပိုကြီးသည်။ ရှည်လည်းရှည်သည်။ လိုးသည့်နေရာမှာတော့ မောင်သောင်းက ပိုကြာကြာလိုးနိုင်သလို ဂဒူးကအမှုတ်သန်သူဖြစ်၍ နှစိယောက်စလုံးကို သူမဘယ်လိုမှ လက်မလွှတ်နိုင်တာ သေချာလှပါသည်။ လီးကိုတစ်လှည့်စီစုပ်၍ လဒစ်ထိပ်ခေါင်းကိုရော ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုပါ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စုပ်ငုံယက်ဆွ၍ ပေးလိုက်ရာ နှစ်ယောက်လုံး […]
မောင်လို့ပဲ ခေါ်မယ်နော်
ဝေလကြီးသည် အိပုံ့တို့ သားအမိ ကို သူ့အိမ်မှာ ခေါ်ထားလိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဟိုတုံးကလို လမ်းဘေး ထမင်းဆိုင်တွေမှာ ကြုံသလို စားနေရတဲ့ ဘဝမျိုးကနေ ကင်းဝေး လွတ်မြောက်သွားသည် ။ အိပုံ့တို့ သားအမိသည် ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြီး သူ့ကို ဂရုတစိုက် အမြဲကျွေးနေလို့ သူသည် ဝေလကြီး ဆိုတဲ့ နံမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင် ဝတုတ်ပြဲကြီး ဖြစ်လာတော့မည် လို့ စနေမက နောက် သည် ။ ဝေလကြီးသည် တကောင်ကြွက် ဘဝနဲ့ တယောက်ထဲ နေလာခဲ့သူ တယောက် ဖြစ်လို့ အိပုံ့တို့ သားအမိ သူနဲ့ လာနေတာကို ကျေနပ် သဘောကျနေသည် ။အင်း အိပုံ့ကို စတွေ့ကထဲက သူ သဘောကျခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း အိပုံ့ရဲ့ […]
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှတ်တရလေးများ
ကျွန်တော် ၁၀ တန်းအောင်တော့ သန်လျင် GTC မှာ civil တက်ခွင့်ရပါတယ်…။ အထင်တော့မကြီးလိုက်နဲ့နော် လိုက်လို့ရတာဗျ… မိဘတွေကျေးဇူးလေ…။ သူတို့ကတော့ သူတို့သားလေးကို အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်ပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ပိုက်ပိုက်တွေ အကုန်ခံတာပေါ့…။ ဒါပေမဲ့ ကျတော်က ဘိလပ်မြေနဲ့ ရွှံ့တောင် သေသေချာချာ ခွဲတက်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…။ စိတ်တော့ သိပ်မညစ်ပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့သေသေချာချာ ဝါသနာပါတဲ့ဟာမှ မရှိတာ…။ တက်ဆိုတော့လည်း တက်ရတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ၁၀ တန်းပြီးလို့ ကဲခဲ့တဲ့ အရှိန်တွေတောင် မပျယ်သေးဘူး…။ ကဲ … ဘာလိုလိုနဲ့ ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့ ရောက်လာရော…။ ကျောင်းကိုတော့ ၁ ခါ ၂ ခါ ရောက်ဖူးပါတယ်…။ ခတ်ဆုတ်ဆုတ်နဲ့ မြို့သစ်တွေက မူလတန်းကျောင်းသာသာပဲ ရှိတယ်ဗျ…။ ဒါနဲ့များ GTC […]
ကျမက တောသူလေးပါ ဦးရယ်
ကျမကရွာမှာနေတယ်…ပြောရရင်တောသူပေါ့။ရွာမှာက ပျိုးနှုတ် ကောက်စိုက် လယ်အလုပ်ကလွဲပြီး တခြားမယ်မယ်ရရမရှိ။မွေးချင်းမောင်နှမများတော့ စီးပွားရေးက အဆင်မပြေ။ဒါနဲ့ပဲ အမေတို့ကမြို့မှာရှိတဲ့ အမေ့ညီမဝမ်းကွဲဆီကိုပို့လိုက်တယ်။အမေ့ညီမဝမ်းကွဲဆိုပေမဲ့ ဆွေမျိုးနီးစပ်လောက်ပဲထင်ပါတယ်။ကျမတော့ တခါမှမတွေ့ဖူးဘူး။ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်။ကျမနာမည်က အေးအေးနွယ်။မိအေးလို့ပဲအလွယ်ခေါ်ကြတယ်။ အသက်က ၁၉ နှစ်။တောမှာနေ တောမှာကြီးပေမဲ့လို့ ကျမကဖြူဖြူဖွေးဖွေး။အဖေကရှမ်းစပ်တော့ အသားအရည်လဲကောင်းတယ်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ ခုခေတ်ကာလသားအကြိုက် မင်းသမီးအိချောပိုလောက်ကတော့ ကျမက သနားတယ်ပဲ။ဆံပင်ကတော့ တင်ပါးလောက်ထိရှည်တယ်။ပြောရရင် ကျမက ကာလသားတွေအကြိုက်ပေါ့။ မြို့ကိုပို့လိုက်တယ်ဆိုတာလဲ အရွယ်လေးရလာတော့ အမေက သူ့သမီးကို ရွာကကောင်တွေနဲ့ဖြစ်မှာစိုးပြီးပို့လိုက်တာ။အမေစိုးလဲစိုးရိမ်စရာပဲ။ကျမက ရတန်းနဲ့ရည်းစားထားတတ်နေပြီ။အာ့နဲ့အမေက ကျောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ထုတ်လဲထုတ်ထုတ်ပဲ။ကျမက ရည်းစားထားတဲ့အရသာကိုသိနေပြီလေ။ဒါကိုအမေလဲသိတယ်ထင်ပါရဲ့။သူ့ညီမရှိရာ မြို့ကိုပို့လိုက်ပါရော။အလုပ်လေးလဲရ သူ့သမီးလဲစိတ်ချရအောင်ပေါ့။ မြို့ရောက်တော့ အဒေါ်အိမ်ရောက်တယ်။ အဒေါ်တို့အိမ်မှာက ကျမအဒေါ်ရယ်…သူ့ယောကျာ်းရယ်။အဒေါ့်မောင်ဝမ်းကွဲဆိုတာရယ်နေတယ်။အစကတော့ အိမ်ဖော်ကောင်မလေးတယောက်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျမလာမယ်ဆိုတော့ ပြန်လွှတ်လိုက်သတဲ့။အမေကတော့ ကျမကိုပို့ပြီးပြန်သွားတယ်။အဒေါ်က ပိုက်ဆံတွေတထပ်ကြီးပေးလိုက်တာလဲမြင်ရတယ်။ဒီလိုနဲ့ ကျမမြို့ရောက်တယ်ပေါ့လေ။ အဒေါ်တို့အိမ်မှာနေရင်း အိမ်အလုပ်လုပ်။အဝတ်လျှော်အိမ်သန့်ရှင်းရေး ထမင်းချက်ဟင်းချက်ပေါ့။အဒေါ်က မနက် ၉ နာရီလောက်ဆို အလုပ်သွားတယ်။သူ့အလုပ်က ရုံးအလုပ်လေ။ညနေ ၅ […]
လေးကြိမ်မြောက် လေးချီမြောက်
ညက တိတ်ဆိတ်လွန်း၍ အမှောင်က သိပ်သည်းလွန်းနေသည်။ ချစ်ထွန်း အပိုင်စားရထားသော ကားဂိုဒေါင်၏ နောက်ဖက် အိပ်ခန်းလေးထဲ၌မူ အပြာရောင် မီးပွင်းလေးက လင်းလက်၍နေသည်။ “ ဒါ အကို့ အိမ်လားဟင်…” “ ဟင့်အင်း….ကိုယ်က သူများဆီမှာ ကပ်နေရတာ…” “ အင်း…တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ…” ကောင်မလေးက စကားတတ်ပြီး ဖေါ်ရွှေ၏။ ညဉ့်မယ်လေးတစ်ယောက်ကို ချစ်ထွန်းက ညလုံးပေါက်ဆွဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ မင်း…ကိုယ့်ကို ဈေးမပြောရသေးဘူးနော်…” “ ငါးခုလေ…အဲဒီပေါက်ဈေးပဲ…” “ အဟဲ…ငါးရာလား…” “ အဲ…ဟယ်…ငါးထောင်လေ ဆရာကြီးရဲ့…” “ ကိုယ် တကယ်မသိလို့ပါ…အခုမှ မင်းကို ပထမဆုံး ခေါ်မိတာပါ…” “ သနားလိုက်ရတော့မလား…” “ မသနားပါနဲ့…ရပါတယ်….သုံးထောင်ဆို မရဘူးလား…” “ အလိုလေးတော်…ဘာမှတ်လို့ ဈေးဆစ်နေရတာလဲ…တစ်ညလုံး ရှင်နဲ့နေရမယ့် […]
မလည်မရှုပ်မလေး
`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေသိလား´ `အငုံ´ ငယ်သံပါအောင်ကြုံးအော်ပြစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။ အငုံမေမေ၊ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်းဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ခါ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေးတက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖီကာကွယ်သည်။ ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန်ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ `လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြသနာတတ်သွားချင်လား. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´ ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆)နှစ်သမီးလေးအငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုကနာရှာသည်။ `အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´ အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ခါ တရှုံရှုံငိုနေရှာသည်။ `ကြည့်ပါအုံးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. […]
ကျွန်တော့်နာမည် ငပဲ
ကျွန်တော့် နာမည်က… ငပဲ။ လိင်တန်ဆာ ဆိုရင်လည်း မမှားဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် လီးလို့လည်း ခေါ်ကြပြန်တယ်။ နောက်ထပ်လည်း အခေါ်အဝေါ် လေးငါးဆယ်မက ရှိပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကြိုက်သလို လွတ်လပ်စွာ တင်စားပြီး ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးဘူး။ ကျွန်တော်က တော်တော် စရိုက်ကျတဲ့ကောင်ဗျ။ နည်းနည်းလည်း ကြွစောင်းစောင်းနိုင်တယ်။ ဒါမို့ ငပဲဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးလို့ ထင်တာပဲ။ ကျွန်တော့် ဘော့စ်ရဲ့နာမည်က မောင်ဟိတ် ။ သူက နုဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခဲ့ပေမယ့် ဘော့စ်နဲ့ ကျွန်တော် လက်တွဲမဖြုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘော့စ်ကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘော့စ်နဲ့ကျွန်တော်က အခက်အခဲမျိုးစုံကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရင်ဆိုင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ မဟုတ်လား။ […]
ပိုးဖလံငယ်လေးမို့…
မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။ မနက်ခင်း နှစ်နာရီခန့်အချိန်သာ ရှိသေးသောကြောင့် လူသူကင်းရှင်းနေသော လမ်းထက်မှာ မလှမ်းမကမ်းမှ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားရသော ကြက်တွန်သံနှင့် လမ်းဘေးအိမ်ခြံဝင်းတွေထဲမှ ခွေးဟောင်သံတို့သာ ပျံလွှင့်လျက်ရှိ၏။ လမ်းငယ်လေးတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေသော မနှင်းနှင်း၏ ခြေအစုံတို့က လေးလံနေပေသည်။ တရွေ့ရွေ့လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းတို့၏ အကြောင်းဓာတ်ခံမှာ သူမသယ်လာသော အထုပ်အပိုးများကြောင့် မဟုတ်ပဲ စိတ်ဘဝင်လှုပ်ခပ်မှုကြောင့် မောပန်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်ပြင်းမောတို့ ခဏခဏ ချနေခြင်းကြောင့် […]
အရင်းနှီးဆုံး ပန်းတစ်ပွင့်
ပြောရဦးမယ်….ကိုက သူ့ကိုဖုံးနဲ့ ဆက်ပြီးကြူရတာလေ…သူက အစကတော့ အင်တင်တင်ပဲ …သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ အိုက်တင်ကပေးသေးတာပေါ့၊နောက်တော့လဲကိုက နှဲ့ပါများတဲ့အခါကျသူကလဲစိတ်ပါလာတာပေါ့၊အတွေ့ကြုံတွေကတော့နှစ်ယောက်လုံး ဆရာတွေပါပဲ…အဲလိုနဲ့ ဟိုတယ်ကိုချိန်းတော့လာမယ်..လမ်းကစောင့်နေတဲ့….ဒါနဲ့ ကိုတို့ မန်းလေးကန်တော်ကြီးက လမ်းပေါ်မှာစောင့်နေတာပေါ့၊ရောက်လာတော့ မိုတယ်လေးထဲဆိုင်ကယ်နဲ့ဝင်သွားကြပြီးပါကင်ထိုးလိုက်ကြတယ်၊ကောင်းတာက အဲမိုတယ်က အတွင်းထဲဝင်ရတာဆိုတော့ လမ်းထဲချိုးဝင်လိုက်ရင် အပျောက်ပဲလေ…နောက်ထပ်ကောင်းတာက ဝစရှင် ကို ဝင်စရာမလိုပဲ အခန်းတွေဆီကို တန်းဝင်လို့ရတယ်….အဲ မိုတယ်အပေါက်မှာ ဧည့်ကြိုကောင်လေးတွေက အဆင်သင့်စောင့်နေကြပါတယ်…. ကို့ကား၊ဆိုင်ကယ်ဝင်လာရင် ပါကင်ကိုတန်းပြီးလိုက်လာတယ်…နောက် အခန်းမေးပြီးတန်းဝင်လိုက်ယုံပါပဲ(မိုတယ်အစားကြော်ညာဝင်ပေးတာပါ…)၊အဲလိုနဲ့ အခန်းထဲရောက်တော့ သူက ဘာပြောမှာလဲတဲ့ ….ကိုကလဲ တန်းပြီးဖက်တာပေါ့….အမယ်…သူက ပြုံးပြီး ရုန်းဟန်ဆောင်သေးတယ်…ဘယ်ရမလဲ…ကိုကအတင်းဖက်နမ်းပြီး ကစ်စင်ဆွဲတော့တာပဲ….အစနဲနဲရူံးသလိုလုပ်ပေမဲ့ .နောက်တော့ သူလဲ ပြန်ဖက်လာပါတယ် အဲဒါနဲ့ အနမ်းတွေကလဲပိုပိုကြမ်းလာတာပေါ့ဗျာ…သူကလဲပြန်တောင်ဖက်ပြီး လျှာလေးတောင်ကစားလာပြီလေ…..နောက်တော့ ကစ်စင်ဆွဲရင်းနဲ့ပဲ ကုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်ပါတယ်၊ဆက်နမ်းရင်းကနေ သူ့ အင်္ကျီကို ချွတ်ပါတယ်….မှတ်မှတ်ရရဇာအင်္ကျီလေးပေါ့….လယ်ပင်းတွေနမ်း…..ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းကိုနမ်း…. လက်မောင်းကို နမ်း.အို…စုံနေအောင်နမ်းတော့တာပေါ့…. သူလဲမျက်လူံးမှိတ်သွားပါပြီ…..ဘော်လီချွတ်တဲ့အခါမှာတော့ ခါးလေးကို ကော့ပေးလာပါတယ်…ဂျိတ်ကိုဖြုတ်…ဘောလီကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့ […]
မာနရှင်မလေး ညိုညို
သူမနာမည်ကညိုညိုအောင်။ လှတယ်။ မာနကြီးတယ်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံး သူမကို အလှဆုံးလို့ ပြောကြတယ်။သူမ ကမျက်နှာလှသလို ကိုယ်လုံးကလည်းအရမ်းသည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ ခန့် အသားက နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ညိုပြီးစိုနေတယ်။ သူမရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ အခုခတ်မိန်းကလေးတွေလို အတိုအပြတ် ဘောင်းဘီ လုံးဝမဝတ်ခြင်းပင်။ အမြဲတမ်း မြန်မာဆန်ဆန်ထမီလေးနဲ့ နေလေ့ရှိသည်။ နောက်ရည်းစားလည်းမရှိသေး။ ယောကျ်ားများနှင့်လည်း ကင်းကင်းနေလေ့ရှိသောကြောင့် မာနရှင်မလေးလို့လည်း နာမည်ကြီးသေးသည်။ ညိုညိုအောင်က ယောကျ်ားတွေကို အထင်မကြီးသည်မှာအကြောင်းရှိသည်။ သူမငယ်စဉ် အပျိုဖြစ်ခါစ ၁၃ နှစ်လောက်တွင် ကျောင်းမှအစည်းအဝေးရှိသောကြောင့်အိမ်သို့ပြန်လာရာ “အား အား ကိုကိုရေ တော်ပါတော့ ဒီမှာနာလှပြီ အဟင့်ဟင့်” ဟူသော တောင်းပန်သံများ သူမ အစ်မ၏ အခန်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်လာသောအသံကိုကြားမိလိုက်ရာ ညိုညိုအောင်သည် တံခါးလေးကိုအသာဟကာ အထဲကိုချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသောမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရလေသည်။ […]