အပြင်လူ မရှုပ်ကြေးနော် အပိုင်း(၂) ဇာတ်သိမ်း
(၁၁) ကျနော်တို့စကားတောင်မပြတ်သေးဘူးအမေကထမီရင်လျားနဲ့ရေချိုးခန်းအိမ်သာထဲကပြန်ထွက်လာတယ်။ ဒါနဲ့ကျနော်လည်းအိမ်သာတလှည့်တက်ရတယ်၊ ရှူရှူးပေါက်၊ လီးဆေး၊ သန့်ရှင်းရေးတစ်ခေါက်လုပ်ပြီးပြန်ထွက်လာတော့ အဖေနဲ့အမေစကားဆက်ပြောနေတာတွေ့ရတယ်။ ကျနော်လဲအမေ့ဘေးဝင်ထိုင်ပြီးအမေ့ကိုဖက်ပြီးမွှေးမွှေးပေးလိုက်တယ်။ အမေကလည်းကျနော့်ကိုပြန်နမ်းတယ်။ ကျနော်က အမေရင်လျားထားတဲ့ထမီဖုထုံးကိုဆွဲဖြုတ်ပြန်တော့အမေကလက်နဲ့ဖမ်းထိမ်းပြီး။ “အိပ်ဖို့ စိတ်မကူးတော့ဘူးလား ဒီခလေး..” “ညတိုင်းညတိုင်း မေမေကသားကိုအရင်မှပေးမအိပ်ပဲ။ အကျင့်ပါနေပြီ။ ထုံးစံအတိုင်းအတိုင်းမေမေအိပ်မှအိပ်မယ်.. ပြီးတော့ ဒီည ဒီမှာအိပ်မယ့်အဖော်တစ်ယောက်တောင်တိုးလာသေး။ ပျော်ပျော်ပါးပါးပေါ့မေမေရဲ့..” “အမယ်လေးအဲဒီအဖော်တစ်ယောက်ကလည်းတစ်ညလုံးပဲလား။ ဒီညငါတော့သေဖြစ်ပြီ..” “နတ်ဘုံနတ်နန်းရောက်မှာပါအမေရာ မညည်းပါနဲ့..။ လာအဖေ့ဘက်ကိုလှည့်စမ်းပါဦး..” “ဘာချွဲဦးမလို့လဲ..” အမေကအဖေ့ဘက်ကိုပြုံးရင်းလှည့်သွားတော့အဖေကအမေ့နဖူးကဆံစလေးတွေသပ်ပေးပြီးမွှေးမွှေးပေးလိုက်တယ်။ ဟိုဘက်လှည့်သွာတဲ့အမေ့ဖင်ကြီးကလဲနောက်ဘက်ကိုအလုံးလိုက်ကြီးပစ်ထွက်လာတာပေါ့။ …
အပြင်လူ မရှုပ်ကြေးနော် အပိုင်း(၂) ဇာတ်သိမ်း Read More
