ဆူး အိပ်ယာကနိုးလာပြီး နာရီကို ကြည့်မိတော့၆နာရီ အိပ်ချင်စိတ် မပြေသေး။ ညက ကိုကိုနဲ့ ချက်တင် ထိုင်တာ များသွားတယ်။ အိပ်ယာထဲ လူးလှိမ့်ရင်း ကိုကို့စကားတွေ ပြန်ကြားနေမိပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ရမည့် အချိန်မဟုတ် အိပ်ယာထ မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်ကြီးတောင် မနက်စာပြင်ဆင်နေပြီ။ “ဒေါ်ကြီး မောင့်ဖို့ ကော်ဖီနှပ်ထားပြီလား” “အင်း သမီးဆူး” ဖေဖေ ဆူးနဲ့ ဒေါ်ကြီးက မနက်စာကို အဝစားတတ်ပေမယ့် မောင်ကတော့ ကော်ဖီနှင့် မုန့်တမျိုးမျိုးအပြင်မစားတတ်ပါ။ မောင်ဆင်းလာလျှင် နှပ်ရည် နွားနို့စစ်စစ် သိကြားပါလေကာဖြင့် ကော်ဖီ စိမ့်စိမ့်လေးတခွက် အမြဲ ဖျော်ပေးရတယ်။ ဆူးဖျော်ပေးသော ကော်ဖီမှလွဲ၍ မောင်မသောက်တတ်ပါ။
“မောင် အိပ်ရေးပျက်လို့လား မျက်တွင်းတွေ ချောင်နေတယ်။” “ဟုတ်တယ် မမ ညက စာရင်းလေးတွေ တိုက်နေတာ မပြီးလို့” ”လချုပ်ရက်ဆို မောင်အလုပ်များပြီ ဖေဖေက မောင့်ကို အဲဒါကြောင့် အလုပ်မလုပ်စေချင်တာ” “မမရယ် တတ်ထားတဲ့ပညာတွေ အလကားဖြစ်မှာပေါ့ မောင်ကိုက စာရင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဝါသနာပါတာ မမသိသားနဲ့” ” ဟုတ်ကဲ့ပါ စီအေ ကြီးရယ် ပင်ပန်းလို့ ပြောမိတာပါ” ” ဟော ဖေဖေ ပြန်လာပြီ” လမ်းလျှောက်ပြန်လာသောဖေဖေ အသက်၆၀ပြည့်တော့မည်ဟု သူများပြောရင် ငြင်းမိမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါတယ်။ မကြာသေးမှီကမှ ဖေဖေ တပ်မတော် အရာရှိဘဝမှ ဆေးပင်စင်နှင့် အရပ်ဘက်ကိုပြောင်းခဲ့ပြီး အနားယူလိုက်ပါတယ်။ ဆူးက ဖေဖေ၏သမီးအရင်းတော့မဟုတ် နာမည်ကျော် ကွမ်လုံတိုက်ပွဲမှာ ဖေဖေ့အတွက် အသက်စွန့်သွားသော စစ်သည်၏ သမီးဖြစ်ပါတယ်။
တိုက်ပွဲမှအပြန် မီးတွင်းထဲမှ မေမေ ဖေဖေ ပြန်မလာနိုင်တော့သည်ကို သိပြီး ဆူးကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ဖေဖေ့နောက်လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တပ်ရင်းမှူးပေါက်စဖေဖေနှင့်မေမေမှ ဆူးကို တရားဝင် မွေးစားခဲ့ကျပါတယ်။ ဆူးကို မွေးစားပြီး ၅နှစ်ကြာမှ မောင်လေး သီဟမောင်ကိုမွေးခဲ့ပါတယ်။ ဖေဖေမေမေမှ သားနှင့်တန်းတူထားပြီး ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ပါတယ်။
လွန်ခဲ့သော ၅နှစ်ခန့်မှ မေမေဆုံးပါးခဲ့ပြီး အိမ်ထောင့်တာဝန်အတွက် ဆူးအလုပ်မှ အနားယူခဲ့ပါတယ်။ ဖေဖေလည်း တရားစခန်းဝင်ခြင်း တရားထိုင် ပုတီးစိတ်ခြင်းတို့နှင့်သာ ပျော်မွေ့နေပါတယ်။ မောင့်အတွက် ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးပြီး မောင်အလုပ်သွားရန် ဆူးကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးရပါတယ်။ ဖေဖေ့အတွက်တော့ အထွေအထူးလုပ်ပေးစရာမလိုပါ။ ကျန်းမာရေးကောင်းသော ပင်စင်စားတို့၏ ထုံစံအတိုင်း မနက်စာစားပြီးလျှင် လက်ဖတ်ရည်ဆိုင်သို့ အပေါင်းသင်းများနှင့်ချိန်းပြီး နေကုန်အောင် စကားစမြည်ပြောတတ်သည်။ တခါတရံ အပေါင်းသင်းများပါလာလျှင်လည်း အိမ်ပေါ်ထပ်ဧည့်ခန်းအတွင်း သီတင်းကြည့်ခြင်း ချက်စ် ကစားခြင်းများဖြင့် သီးသန့်နေထိုင်တတ်ပါတယ်။ အိမ်ကိစ္စများ စီမံခြင်း ချက်ပြုတ်ရန်ညွန်ကြားခြင်းများပြီးလျှင် ဆူးအတွက် အားလပ်ချိန်များစွာရပြီ။ ပန်းပင်များကို ပြုစုခြင်း၊ ဖေ့ဘွတ် ဖွင့်ပြီး သတင်းအသစ်များဖတ်ခြင်း သူငယ်ချင်းများ ပို့စ် ကို လိုက်စ် ပေးခြင်း ချက်နည်းပြုတ်နည်းများ ကြည့်ခြင်းမှ လွဲ၍ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါ။ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်မှစ၍ ဆူး ဖေ့ဘွတ် မသုံးရ မနေနိုင်ဖြစ်စေခဲ့သူက ကိုကို။
ဘေးစောင်းရိုက်တင်ထားသော ပုံမှာ မောင်နှင့်ဆင်တူပြီး မောင့်ထက် ဆံပင်ရှည်ကာ အရိုင်းဆန်သော ကိုကို့ကို နွေးထွေးစွာ စကားပြန်ခဲ့ရာမှ အခုဆို မတွေ့ရမနေနိုင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။အင်တာနက်ဖွင့်လိုက်တာနှင့် ကိုကို့ထံမှ မက်ဆ့ ဝင်လာတတ်တယ်။ “ဆူး” “ရှင် ကိုကို” “ဘာလုပ်နေလဲကွာ” ” ကိုကို့အကြောင်း တွေးနေတာ” “ညက အကြောင်းလား” “ကိုကိုနော်” “ကိုကိုလည်း သတိတွေရနေတာ ဆူးချိုချိုလေးကို” “ကိုကိုတော်ကွာ အရမ်းဆိုးတာပဲ” “ဆူးအကြောင်း တွေးလိုက်ရင် ကိုကို့ညီလေးက ခေါင်းထောင်လာတယ်” ” ကိုကို ဆူးခြံထဲမှာ” “သွား အခန်းထဲဝင် ကိုကိုမနေနိုင်တော့ဘူး” ကိုကိုနဲ့ ပြောရင်း ညီမလေးစီမှ တစစ်စစ်ယားယံလာတယ်။ အိမ်ပေါ်ကိုပြေးတတ်လာရင်း အခန်းထဲဝင်ခဲ့တယ်။ “ဆူး အခန်းထဲရောက်ပြီလား” “ဟုတ် ရောက်ပြီကိုကို” “ဆူး ညီမလေးပုံ ရိုက်ပြီး ပို့ပေးပါဦး” “ဟုတ် ကိုကို” ဆူးညီမလေးပုံ ရိုက်ပို့ပေးပြီး ကိုကို့ညီလေးပုံကို ပြန်ပို့ပေးတော့ ကိုကို့ညီလေးက တင်းမာပြောင်လက်နေတယ်။ အိုး ကိုကို့ ညီလေးနဲ့ ညီမလေးသာ မိတ်ဆက်ရလို့ကတော့ ဟင်းးးး “ဆူး ကိုကို ဆူးညီမလေးကို လျှက်ပေးမယ်နော်” “ဟင့်” “ဆူးဗိုက်လေးတွေကို နမ်းနေပြီ” ” အိုး ကိုကို ယားတယ်” “ဆူးညီမလေးကို နမ်းနေပြီ” “ဆူး အရသာဖူးလေးကို ကိုကိုလျှာနဲ့ ထိုးကလော်နေတယ်။
“ကိုကိုရေ” “အကွဲကြောင်းလေးကို စုန်ဆန်ပွတ်ပေးနေတယ်” “ကိုကိုရေ သေတော့မယ်” “ဆူး အရသာဖူးလေးကို စုပ်ထားပြီး ညီမလေးထဲကို လက်လေးသွင်းလိုက်ပြီ” “အွန့်” ကိုကိုရေးတဲ့စာတွေဖတ်ပြီး ညီမလေးကို ချော့နေတာ အရမ်းအရသာရှိနေပြီ စာမပြန်နိုင်တော့ဘူး။ ” ကိုကို လက်နဲ့ ဆူးညီမလေးကို လုပ်ပေးနေတယ်။ဆူးကောင်းနေပြီလား ကိုကို မြန်မြန်လုပ်ပေးနေတယ်။ ဂျီစပေါ့ ကိုထိအောင် နှိုက်ပေးနေတယ်။ဆူး အရမ်းကောင်းနေပြီ မြန်မြန် အထုတ်သွင်းလုပ်ပေးနေတယ်။တရစပ်လုပ်ပေးနေတယ်။ဆူး မြန်မြန်လေးလုပ်ပေးတယ်။ “ကိုကို” “ဆူးလေး ပြီးလား” “ဟုတ် ကိုကို” “ကိုကို့ကို လုပ်ပေးပါဦး။ ကိုကို့ညီလေးလည်း ကြည့်ဦး ပေါက်ထွက်တော့မယ်” “ကိုကိုရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ ညီလေးကို ဆူး ပလွေပေးမယ်နော်။ “အင်း” “ကိုကို့ ထိပ်ကို ဖွဖွလေးငုံလိုက်ပြီ” “အင်း” “ထိပ်လေးမြုပ်တော့ ဒစ်ပက်လည်ကို လျှာနဲ့ သိမ်းလျှက်လိုက်တယ်” “အိုးးး” “ဒစ်အောက်ခြေကို လျှာနဲ့ထိုးလိုက်တယ်” “ရှစ်” “ထိပ်လေးကို ငုံပြီး စုပ်နေပြီ” “အိုးး” “နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ ဖိပြီး အဆုံးထိ သွင်းလိုက်ပြီ” “အ့” “လက်နဲ့ အခြေကို ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်ထဲ အသွင်းထုတ် လုပ်ပေးနေတယ်။ တချက်တချက် နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖိပေးနေတယ်။” “အိုးးရပ်စ်” “ကိုကို့ ဒစ်မြုပ်အောင် ခပ်ပြင်းပြင်းလေး စုပ်ပေးတယ်။လက်နဲ့လည်း ဂွင်းတိုက်ပေးနေတယ်။” “ဘေဘီ” “သကြားလုံးစုပ်သလို လျှာနဲ့ကပ်စုပ်နေတယ်။” “မရတော့ဘူး ဆူး” “ကိုကို့ ထိပ်လေးကို လျှာနဲ့ဖိဖိပြီး အဝလေးကို လျှာနဲ့ထိုးထည့်နေတယ်။” ” အရမ်းကောင်းတယ်” “အောက်ကို လက်နဲ့ညှစ်ထားပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးနေတယ်။ထိပ်ပိုင်းကို စုပ်ပေးနေတယ်။” “မြန်မြန်လေးစုပ်ပေးနေတယ်” “ဆူး ပါးစပ်လေးဟပြီး လျှာထုတ်ထားတယ်။ ဆူး ပါးစပ်ထဲ ထုချလိုက် ကိုကို။ကိုကို့ အရည်တွေ တစက်မကျန် မြိုချမယ်။ မြန်မြန်ထု ကိုကို။ကိုကို့ အချစ်ရည်လေးတွေ သောက်ဖို့ မျှော်နေပြီ။
ကိုကိုရေ ဆူးပါးစပ်ထဲ ပြီးပေးနော်” “ဟူး ဆူးရယ် ကောင်းလိုက်တာ ကိုကိုပြီးပြီ” ”ဟင့် ပြီးလည်း ထုတ်မပေးဘူး ကိုကို့ညီလေးကို ငုံထားမှာ ချိုချဉ်လေးလို” “အိုး ဆူးရယ် အရမ်းတတ်နေပါ့လား” “ကိုကို သင်ပေးတာလေ ခိခိ” “အရမ်းချစ်တယ်နော်ဆူး ညမှတွေ့ရအောင်။ကိုကို အလုပ်လုပ်ဦးမယ်။” “ဟုတ်ကိုကို အရမ်းချစ်တယ်။” “ဆူးရယ် အပြင်မှာ မြန်မြန်နီးချင်ပြီ” “ဆူးလည်း ကိုကို့လိုပါပဲ” ” ဘိုင့် ” နေ့နေ့ညည ကိုကို့ကိုပဲ သတိရနေတယ်။
ကိုကိုပေးတဲ့ အရသာတွေ သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေပဲ။ မောမောနဲ့ အိပ်လိုက်တယ်။ အိမ်မက်ထဲထိတောင် ကိုကို့ညီလေးက လိုက်နှောက်ယှက်နေတယ်။ ကိုကိုနဲ့တွေ့ဖို့ ညရောက်ချင်လှပြီ။ ဆူးကိုကို့ကို သတိရရင်း တမ်းတရင်း တနေ့တာ အချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့တယ်။ ညနေစောင်းတော့ ဖေဖေနဲ့မောင်လေးဖို့ ညစာပြင်ဆင် ရတယ်။ အိမ်မှာ ခရီးထွက်တာကလွဲလို့ မနက်စာ ညစာ အတူစားကျတယ်။ ဖေဖေက စာအုပ်ကြီးသမား စည်းကမ်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် အတိမ်းစောင်းမခံ။
၆နာရီ ညနေစာမှီရန် ရုံးဆင်းတာနဲ့ မောင် အိမ်တန်းပြန်လာတတ်တယ်။ ၅နာရီ ပတ်ဝန်းကျင် ပြန်ရောက်နေကျမောင် ဒီနေ့နောက်ကျနေတယ်။ ဆူး မျှော်နေမိတယ်။ ထမင်းစားနောက်ကျလို့ သြဝါဒချွေမည့် ဖေဖေ့စကားများကို မောင်နှင့်အတူ နားထောင်ရမည်ကို မလိုလားပါ။၆နာရီမထိုးခင် မောင်ပြန်ရောက်လာမှ သက်ပြင်းချမိပါတယ်။ စာရင်းစစ်ရင်း အိပ်ရေးပျက်သော မောင့်အတွက် ဆိတ်ရိုးစွပ်ပြုတ်ကောင်းကောင်းလေး ချက်ထားမိပါတယ်။ မောင် ထမင်းလျော့စားပြီး စွပ်ပြုတ်များများသောက်နေ၍ ဖေဖေပင် တားယူရသည်။ အအိပ်ပျက်တော့ အဟာရ ပြည့်ရန် လိုအပ်ပါတယ်။ တဆက်တည်း တွေးလိုက်မိတာက ကိုကို ကိုကိုရော အားတွေ ကုန်နေမလား။ အားတွေပြည့်နေမလား။ ဒီနေ့ည ဗီဒီယိုချက်စ် ဖို့ ပြောထားမိတယ်။ ကိုကို ဘာတွေ အတတ်ဆန်း ဦးမလဲ။ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဒေါ်ကြီးနှင့် တီဗီ ကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်တတ်ခဲ့တယ်။ မောင့်အခန်းက မီးရောင်ရှိနေသေးတယ်။ မောင်မအိပ်သေးဘူးပေါ့။ အခန်းတံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်တော့ ဆူးအခန်းပင် ဆူးနှင့်စိမ်းသက်နေသလိုလို။ ရင်တွေလည်းခုန်နေပြီ။
ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး အင်တာနက်ဖွင့်ဖို့ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိနေပါတယ်။ ကိုကို ဘယ်လိုအတွေ့ကြုံသစ်တွေ သင်တန်းပို့ချမလဲမသိ။ လိုင်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် “ဟေးဆူး မျှော်ရတာမောပြီ” ” ဟုတ်ကိုကို အလုပ်လေး မပြီးသေးလို့” “အင်း ဒီနေ့ ဗီဒီရိုကော နဲ့ ကိုကိုလည်းထုပြမယ် ဆူးလည်းပွတ်ပြ” “အာ ကိုကိုကလဲ” “မရှက်ပါနဲ့ ဆူးရယ်၊ ဆူးနဲ့ကိုကိုကြား အရှက်ကျန်သေးလို့လား” “သွားကိုကို လူဆိုး”ကိုကို ဗီဒီရိုကော ခေါ်လိုက်တော့ မကိုင်ချင်ကိုင်ချင်နဲ့ ကိုင်လိုက်မိတယ်။ မီးအလင်းရောင်ကို ကျောပေးထားသော ကိုကို့ရုပ်ကို သိပ်မမြင်ရ။ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်နှင့် ဆံပင်ရှည်ရှည်ရုပ်ကို ခန့်မှန်း ကြည့်ယုံသာ။ “ကိုကို မမြင်ရဘူး” “ကိုကို့ လီးလေး သေချာပြချင်လို့ပါ” “ကိုကို အဲဒီလို မပြောနဲ့ ရှက်တယ်” “လိုင်းပေါ်မှာ လင်မယားပဲ ဖြစ်နေပြီ။ရှက်တုန်းလား” သြရှရှ ကိုကို့အသံမှာ တမျိုးဖြစ်နေပြီး ကြားဖူးနေကျအသံလိုလို ခံစားမိတယ်။ “ဆူး ဘာတွေတွေးပြီး တိတ်သွားတာလဲ။ကိုကို့ လီးကိုကြည့်” ဓာတ်ပုံတွေထဲကထက် ပိုကြီးနေတယ်ထင်ရသော ကိုကို့ညီလေးကို ကြည့်မိတော့ တကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်းသွားတာဘဲ။
“ဆူးလေး လုံခြည်ချွတ်လိုက်နော် ကိုကိုကြည့်ချင်လို့ ဖုန်းကို တခုခုမှီထောင်ထား” စိတ်ညှို့ခံရသောသူနှယ် ဖုန်းကို ကုတင်ပေါ်ထောင်ပြီး အဝတ်များချွတ်လိုက်ပါတယ်။ တဘက် တထည်ဖြင့် ကိုယ်လုံးကို ပတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှမ်းတတ်ခဲ့တယ်။ “ခြေရင်းမှာ ကင်မရာထောင်လိုက်” “ဆူးမျက်နှာကျမြင်နေရတယ်။
ကိုကိုကျ မျက်နှာမပြဘူး” “ဆူးရယ် ကလေးလေး ဆူးက အောက်ကရိုက်မှ ရှင်းရှင်းမြင်ရတာလေ။ကိုကိုညီလေးကို အပေါ်က အနီးကပ်ရိုက်ပြမှ ဆူး စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းမှာလေ။” ကိုကို ရှင်းပြတော့လည်း ဟုတ်နေတာပဲ။ “ဆူးလေး ကိုကို့ကိုကြည့်နော်။ကိုကို့လက်ကို ဆူပိပိလေးလို့သဘောထား။ကိုကို ဆူးပိပိလေးထဲ ထည့်ပြီး လုပ်နေတာ။တဘက်ကို ဖယ်လိုက်” ကိုကို ပြောသံနှင့်ပင် အရည်များ စိမ့်ထွက်လာပြီ။ “ဆူး ပိပိလေးကို သေချာပွတ်တော့၊ဆူးအစိလေးကို လက်ချောင်းလေးနဲ့ ဖိဖိထိပေး” ကိုကို ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြည့်မိတယ်။ အစိလေးကို ထိတိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်တွန့်လူးသွားတယ်။ “သေချာကြည့်နော် ကိုကို ဆူးပိပိကို ထိုးပြီး လုပ်ပေးနေတယ်။ ဆူးပိပိထဲမှာ” “အိုး” ကိုကို လက်နဲ့ ကစားနေသော လိင်တံတခုလုံး ဆူးပိပိလေးထဲ ထိုးထည့်နေတဲ့လို့ တွေးမိတော့ အရည်တွေအိုင်ထွန်းလာတယ်။ “ဆူး အချစ်လေး အကွဲကြောင်းလေးကို အထက်အောက်ပွတ်ပေးနေ။ကိုကိုလုပ်တာ ကောင်လား” “အ့ကိုကို ကိုကိုပြောတာပိုကောင်း” “ဆူး ပိပိထဲ ကိုကို့အတံကြီးထည့်ထားတာ ဘယ်လိုနေလဲ ကောင်းလား” “ကိုကိုရေ အပြင်မှာ လာထည့်ပေးပါတော့။ အ့ ရှီး ကိုကို အဟင်း ဟင်း ဟင်း” “အိုး ဆူးရယ် ဆူးပိပိလေးက စီးပိုင်နေတာပဲ ကိုကိုလုပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ” “အား ကို” ကိုကိုပြောသလို တောက်လျှောက်ပွတ်နေပြီး အစိလေးဖိလိုက် ချေလိုက်နှင့် ရင်တွေခုန်ပြီး သွေးတိုးလာတယ်။ “အိုး ဆူးပိပိလေးက ကိုကိုဟာကို ညှစ်ထားတယ်၊အိုး ကောင်းလိုက်တာ” လက်နဲ့ညှစ်ပြီး အထက်အောက် ထုပြနေသော ကိုကို့တန်ဆာထိပ်က အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။
ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ ပြန်ပြောဖို့ အင်အားလည်းမရှိခဲ့ပါ။ ကိုကို့ လက်ထဲမှာ တင်းပြောင်ပြီး ပိုမို ကြီးထွားလာသော တန်ဆာကြီးသာ ဆူးညီမလေးထဲဆိုရင်။ အတွေးနဲ့အတူ လက်ချောင်းလေးက ပိပိအဝထဲ ထိုးဆွနေမိပါတယ်။ အကုန်မထည့်ရဲသေး။ ကိုကို ထိုးရင် ဆူးထည့် ကိုကိုနောက်ဆုတ်ရင် ဆူးထုတ် အိုး ကောင်းလိုက်တာ မနက်က အရသာနှင့် ဘာမှ မဆိုင်တော့ “ဆူး ကိုကို ဆူးပိပိထဲ ထည့်လိုးနေပြီ” “အား ကိုကို” “ကောင်းလား” “အု” “မြန်မြန်လေး လိုးပေးချင်လို့” “အင့် ရွီး” “ဆူးလေး ကိုကို မြန်မြန်လိုးနေပြီ။ ဆူးမြန်မြန်ပွတ်” “အ့ ကိုကိုရေ အမေ့ ကိုကို အ့ ဟင်းဟင်း ကိုကိုရေ အားးး” မြန်လာလေလေ ကော့တတ်လာလေလေ “ဆူး အစိလေးသေချာဖိပွတ်” “ဟင်း ဟင်း အ့ ကိုကို ကိုကို အေမ့” “ဆူး ကိုကိုလိုးတာ ကောင်းလား” “အေမ့ အ့ ကောင်းတယ်ကိုကို လိုးပါ လိုးပါ အ့ အေမ့ ကိုကိုရေ” ပေါင်တွေ တုန်ခါလာပြီး အိပ်ယာပေါ်က ဖင်တလုံးလုံး ကြွတတ်ခါ ပိပိဆီမှ အမျိုးအမည်မသိသော ခံစားချက်တခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ရင်ဘက်ကို ဆွဲထားသော ခံစားချက်နှင့် ဆင်တူသလိုလို။ အလေးအပင်တခုမှ လွတ်မြောက်သွားသလိုလို။ နုံးချိ ပင်ပန်းပြီး တစုံတခု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ “ဆူး အချစ် ပါစပ်လေးဟထား။လျှာပါထုတ်ထား။ ဆူးပါးစပ်ထဲ ကိုကိုထုချမယ်။” ကင်မရာကို ခေါင်းရင်းဘက် အမြင့်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး မေးလေးမော့ ပါးစပ်လေးဟ လျှာလေးထုတ်ထားပေးလိုက်တယ်။ မျက်လုံးလေး မှေးစင်းပြီး ကိုကို့ကို ခိုးကြည့်နေမိတယ်။ “ဆူး ကိုကို ပြီးတော့မယ်။ဟထား” ကိုကို သူ့တန်ဆာကြီးကို မြန်မြန်ထုနေတယ်။ အထက်အောက် ဆွဲထုနေပြီး “အ့” “ဟူး” “ကျွစ်” “အားး” သံရှည်ညည်းပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်လာပါတယ်။ ထုတာရပ်ပြီး လက်နဲ့ဆွဲညှစ်ထားတာ မြင်လိုက်ပြီး ကိုကို့ ညီလေး ထိပ်ဝကနေ ဖြူပြစ်ပြစ် အရည်များ ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ပန်းထွက်လာပါတယ်။ ကိုကို့ ဗိုက်တခုလုံး ပေပွလို့။ ကိုကိုလက်နဲ့ ကိုင်ဆွနေရင်း ကိုကို့ ညီလေး တဖြေးဖြေး ပျော့ခွေလာတယ်။ “ဆူး အချစ် ကောင်းလိုက်တာကွာ” “ဆူးရောပဲ ပြောမပြတတ်ဘူး” “နီးချင်ပြီကွာ” “ကိုကို ကြိုးစားလေ” “ဟုတ်ပါပြီဗျာ ပြီးမှ ရှောင်မပြေးနဲ့” “ဆူးက ကိုကို့ချစ်နေတာ ရှောင်ပြေးစရာလား” “အင်းပါဗျာ အပြောတမျိုး အလုပ်တမျိုးမလုပ်နဲ့” “ကိုကိုနော် ဆူးကို မယုံဘူးလား။ငိုလိုက်မှာ” “ကိုကို့ ကလေးလေး မငိုနဲ့။ကိုကို ချစ်လို့စနေတာ။” “ဟွန်း သူပဲ အပြောကောင်း” “ကလေးဆိုးလေးဆူး အိပ်ရအောင်နော်” “ဟုတ်ကိုကို” “ဘိုင့်” “အာဘွား” လိုင်းပိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် အိပ်၍ မပျော်နိုင်။ ကိုကိုနဲ့ ပြောခဲ့တာတွေ တွေးနေမိတယ်။
ကိုကိုနဲ့ နီးချင်ပြီ။ ကိုကိုနဲ့ အပြင်မှာတွေ့ချင်ပြီ။ နောက်နေ့ ကိုကို့ကို ပူဆာရမယ်။ ကိုကို မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီး ကိုကို့ ပြုစုယုယမှုတွေ ခံစားချင်ပြီ။ ဟူးး အရှက်တရားတို့ ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ။ ကာမ အမှောင်ထဲ တဖြေးဖြေး တိုးဝင်မိနေပြီ။ ကိုကိုရယ် ဆန္ဒနဲ့ သိက္ခာပြိုင်ပွဲ အနိုင်ရနေတာက ဆန္ဒတွေ။ ကိုကိုနဲ့ အပြင်မှာ အတူတူ ချစ်ပွဲ ဝင်ချင်ပြီ။ အတွေးတွေ အဆုံးမသတ်ပေမယ့် မောပန်းထားသော အရှိန်နှင့် ဆူး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ ညကအိပ်ရာဝင်နောက်ကျခဲ့တာနှင့် မနက်အိပ်ယာထတော့ လူက ညီစီစီဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အောက်ကိုဆင်းလာတော့ ဖေဖေ နံနက်စာစားပြီးပြီ။ “ဖေဖေ မောင်ရော” ” အပေါ်ပြန်တက်သွားတယ်။ဖေဖေ အပေါင်းသင်းတွေနဲ့ ခရီးထွက်မလို့ ၁၀ရက်လောက်ကြာမယ်” “ဟုတ် ဖေဖေ” “သမီးမောင်ကို ဂရုစိုက်ဦး။ငေးငေးငိုင်ငိုင်နဲ့” “အလုပ်ပင်ပန်းလို့ရှိမှာပါဖေဖေ” “အင်း” “ဖေဖေ ပစ္စည်းထည့်ပြီးပြီလား။သမီးဘာကူရမလဲ” “ပြီးပြီသမီး။မနက်ပိုင်းလာခေါ်ဖို့ ပြောထားတယ်။” “ဖေဖေပဲ လူငယ်လေးကျလို့ လန်းဆန်းနေတာ” “ဟား ဟား သားအဖချင်း မြှောက်တယ်ဟေ့” တီ တီ “ဟော လာကုန်ကျပြီ ထင်တယ် သွားမယ်သမီး” “ဟုတ်ဖေဖေ” ဖေဖေ့ ခရီးဆောင်အိပ်ကိုဆွဲရင်း ခြံတံခါးဝထိ လိုက်ပို့ပေးပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ထဲလှည့်ဝင်ခဲ့ရင်း တပတ်စာဈေးဝယ်ရန် တွးနေမိတယ်။ “ဒေါ်ကြီးရေ” “အေ ဆူး” “ဆူး ဖျားချင်သလို လူကနုန်းနေလို့ ဈေးကို ဒေါ်ကြီးပဲ သွားလိုက်ပါနော်။” “အေးအေး နေ့လည်စာ မပြင်ရသေးဘူး” “ရတယ် ဒေါ်ကြီး ဒေါ်ကြီးကြာမယ်ဆို နေ့လည်စာပါစားခဲ့လိုက်။ဆူး မောင့်ကိုခေါ်ပြီး အပြင်မှာထွက်စားလိုက်မယ်” “အေးသမီး ဒေါ်ကြီး ကြာမယ်။အခြောက်ခြမ်းလေးတွေရော ဝယ်ရမှာ။ပြီးတော့ ဒေါ်ကြီး ပဲခူးက ညီမဆီ သွားချင်တယ်။” “ဖေဖေလည်းမရှိဘူး။မောင်လည်း ရုံး၂ရက်နားတယ်လေ။ မနက်ဖြန်ကျသွား တနေကုန်နေပြီး ဘုရားစုံအောင် ဖူးခဲ့” “အေးပါ ဆူးရယ်။သွားချင်နေတာကြာပြီ။ဆူးဖေဖေက အိမ်မှာနေရင် အပြင်စာဝယ်မစားတော့ ဆူးပင်ပန်းမှာ ဒေါ်ကြီးကြောက်လို့ မပြန်တာအေ့” “အင်းပါ ဒေါ်ကြီး ဆူးပိုက်ဆံသွားယူဦးမယ်။ဈေးသွားဖို့ပြင်ထား” ဆူးအပေါ်တက်ခဲ့ပြီး အခန်းထဲမှ ပိုက်ဆံယူပြီး ဒေါ်ကြီးကို ဆင်းပေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ကြီးထွက်သွားတော့ အိမ်တံခါးများ သေချာပိတ်ပြီး အပေါ်ကိုတက်ခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ နားရက် ကိုကိုလည်းအားမှာပါ။ကိုကိုနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောကြမယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကိုလှမ်းယူရန်ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းမရှိတော့။
ထမင်းစားခန်းထဲ ထားမိတာလား။ သွားခဲ့သည့်နေရာတစ်လျှောက် လိုက်ရှာနေမိပါတယ်။ လှေကားမှပြန်တက်လာတော့ လှေကားထိပ်မှ ဆူးကို စိုက်ကြည့်နေသော မောင် “မမ ဒီဖုန်းရှာနေတာလား” မောင့်လက်ထဲမှာ ဆူးရဲ့ဖုန်း “မောင့်ဆီ ဘယ်လိုရောက်တာလဲ” “လာပါ အေးအေးဆေးဆေး ပြောတာပေါ့” အပေါ်ထပ် စာကြည့်ခန်းထဲဝင်သွားသော မောင့်နောက် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ စာကြည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်နေသောမောင်က သူ့အနားလာထိုင်ဖို့ပြောတယ်။ “မမ ဖုန်းထဲမှာ ဘာတွေလဲ” အိုး ကျမသိလိုက်ပြီ ကိုကို့ ညီလေးပုံတွေ ကျမ အသံမတုန်အောင်ထိန်းရင်း “မောင် ဘာတွေ တွေ့လို့လဲ” “လာကြည့်လေ” မောင့်အနားဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အင်တာနက်က သိမ်းထားတာလို့ပြောရမလား သူငယ်ချင်းပို့ပေးတာပြောရမလား စဉ်းစားနေမိတယ်။ မောင့်အနားထိုင်လိုက်တော့ မောင်ဖွင့်ထားတာ ကိုကိုနဲ့ ပြောထားသော မက်ဆေ့ဂျာ လူတကိုယ်လုံး အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားချင်မိတယ်။ မောင်ရှေ့မှာ သိမ်ငယ်သွားသလို ခံစားမိတယ်။ “မမ တစ်စိမ်းယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်ကမှန်းမသိပဲ ဒီစကားတွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့” “အို မောင်” “မမရယ် မောင်ရင်နာလိုက်တာဗျာ။မောင်ကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ချစ်ခင်လေးစားလာရတာ မမကတော့” “အဟင့် မောင် မမ အဲဒီလိုမဟုတ်ရပါဘူး” “အိုဗျာ အရှက်မရှိပြောမနေနဲ့ မမလိုအပ်နေလား။မောင် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ ” “မောင် မမလေ” မောင်က စကားကို ဆုံးအောင်ပြောခွင့်မပေး ဖုန်းကိုချပြီး ဆူးကို ဆွဲဖက်လိုက်တယ်။ ဆူးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို အငမ်းမရ အကြမ်းပတမ်း နမ်းရှိုက်နေတယ်။ မောင့်ရင်ဘက်ကို တွန်းထားတဲ့ လက်တွေက အားမပါတော့။ မောင်ရဲ့ တရှိုက်မက်မက်အနမ်းတွေမှာ စီးမျောသွားခဲ့တယ်။ မောင်နှမတွေ မသင့်တော်ပါဘူး။ အို မောင်နှမ အရင်းတွေမှ မဟုတ်တာ။ အိုး အတွေးတွေရပ်အောင် မောင်ပြုစားလေပြီ။ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်နေတာကိုလည်း လွတ်မပေး မောင်ရဲ့ လက်တွေကလည်း နေရာအနှံ ကျူးကျော်နေတယ်။ လူပျိုလက် ဝက်မြီးတဲ့ အနားမနေ လက်တဆုံး ပွတ်သတ် ကိုင်တွယ်နေတော့တယ်။ အင်္ကျီအောက်ကနေ ဝင်ရောက်လာသော လက်က ဘော်လီချိတ်ကို စမ်းတဝါးဝါးဖြုတ်နေတယ်။ ဖြုတ်လို့ရတာနှင့် လူကိုခွာလိုက်ပြီး လက်တွေက ရင်သားနှစ်ဖက်ပေါ် ပြေးလွားဆော့ကစားနေပြန်တယ်။
အပျိုစစ်စစ်ကျမရဲ့ နစ်မြုပ်နေသော ရတနာခဲလေးတွေကို လက်ညှိုးလက်မအောက် ကိုင်လှိမ့်နေတယ်။ အိုး ရင်ထဲမှာ မောဟိုက်သလိုလို ရှက်ရွံ့သလိုလိုနှင့် ရတနာခဲလေးတွေ တင်းမာထောင်ထွက်လာတယ်။ တစစ်စစ်နဲ့ ညီမလေးဆီမှလည်း လိုလားအပ်သောအရာအတွက် အချက်ပြနေပြန်ပြီ။ ဝုန်းဆို မောင် ဆိုဖာပေါ်ကထပြီး ကျမကို ပွေ့ချီခေါ်သွားတယ်။ ကျမရဲ့ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်ကိုတင်ပြီး မောင်အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကျမရဲ့ တပတ်ရစ် အဝတ်စားတွေကို ဆွဖြဲလိုက်တယ်။ အို း မောင့်ကို ရာဂနတ်သား ဖမ်းစားလေပြီ။ အဝတ်စားအားလုံး တစစီဆွဲဖြဲပီတော့ ကျမရဲ့ အပျိုစင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစိမ့်စိမ့်ပွတ်သပ်နေတယ်။ ကျမ လှုပ်ရှားဖို့မေ့ပြီ အိပ်မွေ့ချခံရသူလို မိန်းမောနေမိတယ်။ မောင့်နှုတ်ခမ်းအစုံက ပါးဆီမှ လည်ပင်း ချက် ဗိုက်ဆီကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကူးသန်းရင်း တစုံတရာ ရှာဖွေနေတယ်။ အ့ မောင် ကျမရဲ့ နို့တွေကို စို့ပေးနေတယ်။ ခေါင်းလေးတွေကို လျှာကြမ်းကြီးနဲ့လျှက်ပေးတော့ အိုး ဖျတ်ဖျတ်ခါအောင် ကောင်းနေတာပေါ့။ ပါးစပ်ကလည်း နို့တွေကိုစို့ပေးရင်း မောင့်လက်တွေက ကျမရဲ့ ညီမလေးကို ကျူးကျော် သိမ်းပိုက်လာတယ်။
အကွဲကြောင်းတလျှောက် အစုန်ဆန်ပွတ်ပေးပြီး ဝလုံးရေးနေတော့ အိုး ညီမလေးငိုလေပြီ။ ကိုကိုနဲ့ ချက်တာမှလွဲ၍ ယောကျာ်းနှင့် အတွေ့ကြုံမရှိသောကျမ ဖျတ်ဖျတ်လူးလေပြီ။ “မမ မောင်လိုးပေးတော့မယ်။ ”အိုး” မျက်နှာတခုလုံး ပျားတုပ်ခံရသလို ထူပူရှိန်းသွားတယ်။ မျက်စိစုံမှိတ်ထားပြီး အိပ်ယာခင်းကို ဆွဲကုပ်ထားမိတယ်။ မောင့် ညီလေး ပွတ်ဆွဲနေတာကို အသားနုတွေဆီမှ ခံစားမိနေတယ်။ အို မောင့်ညီလေး ခလုတ်တိုက်သွားတဲ့ နေရာတွေက အသိဉာဏ်ပျောက်အောင် တောင်းဆိုလာတယ်။ မောင့်ညီလေး ကျမရဲ့အဝကို ခွဲပီး တအိအိဝင်လာနေပြီ။ အရသာတမျိုးခံစားနေရတယ်။ အထုတ်အသွင်းလုပ်နေတော့ အိုအရမ်းကောင်းပြီး ရွဲဆိုအောင် အရည်ကျလာတယ်။ မောင် ဒူးထောက်ထိုင်နေရာမှ ကျမခါးကိုဆွဲပီး အားပါပါဆောင့်လိုက်တော့။ “အားးးးးး” စူးနစ်နာကျင်မှုနဲ့ အသိစိတ်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ အသိဝင်လာတော့ ကိုယ်ပေါ်မှောက်ပြီး နို့စို့နေရင်းဖွဖွ ညင်သာထိတွေ့နေတဲ့ မောင့်လက်ရဲ့ အထိတွေ့တွေကို ခံစားရတယ်။ အောက်ပိုင်းမှ တံစို့ထိုးထားသလို ပြည့်ကြပ်နေတဲ့ ခံစားမှုနဲ့အတူ လှုပ်ရှားလာတော့ နာကျင်မှုနောက်မှ အရသာတမျိုး ပါလာခဲ့တယ်။ “မမမောင် ဆောင့်တော့မယ်။
နာရင် ကြိတ်ခံ” မောင့်ညီလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက် ဆောင့်လိုက်လုပ်နေတယ်။ နာတာတော့ သေလုအောင်နာပါတယ်။ အံကြိတ်ခံရင်း မျက်ရည်ပူတွေ တလိမ့်လိမ့်ကျလာတယ်။ မောင့်ကိုလည်း မလွန်ဆန်နိုင်။ ကိုကို့ကိုလည်း ရင်မဆိုင်နိုင်။ မောင်ဆောင့်နေရင်း အရှိန်ရလာတော့ အရည်တွေနှင့် သွက်လာပြီး နာကျင်မှုလျော့ပါးလာပါတယ်။ ကျမ မနာတော့မှန်းသိတော့ မောင်ရယ်လေ နွားသိုးကြိုးပြတ် အားပါပါဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့တယ်။ “အ့” ဇွတ် “မောင်” ထိန်းချုပ်ထားသည့်ကြားက အသံထွက်မိတယ်။ မောင်တချက်ဆောင့်တိုင်း ဗိုက်ထဲကအောင့်သလိုလို အေမ့ မောင့်ဆောင့်ချက်တော့ သွက်လက်လာလေလေ ညီမလေးက မခံစားနိုင်လေ။ အားအား မောင့်မေးကြောတွေ ထောင်တက်လာပြီး အံကြိတ်ကာ ဆောင့်တော့ “အေမ့” ညီမလေး အတွင်းပိုင်းတလျှောက်က ယားယံလာပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာတယ်။ မောင် ပြင်းပြင်းတချက်ဆောင့်ပြီး အရည်တွေ ပန်းထည့်လိုက်တော့ သားအိမ်ဆီမှ တစစ်စစ်အရသာနှင့်အတူ တကိုယ်လုံးမြောက်တက်သွားခဲ့တယ်။ ခြေထောက်များ အကြောဆွဲသလို ကွေးပြီး မရည်ရွယ်ပဲ မောင့်လက်မောင်းတွေကို ကုပ်ဆွဲထားမိတယ်။
ကျမကိုယ်ပေါ်မှာ မောင်မှိန်းပြီး အနားယူနေတော့လေ ဘာကိုဝမ်းနည်းမှန်းမသိ မျက်ရည် တသွင်သွင်ကျမိတယ်။ မောင့်ကိုတွန်းဖယ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့တော့ “မမ မမ” အမောတကော ခေါ်သံနှင့် တံခါးကို ဇွတ်ထုနေတယ်။ “သွားပါ အပြင်ထွက်သွားပါ။မနှိပ်စက်ပါနဲ့” “မမ မောင် စိတ်မချအောင် မလုပ်နဲ့ တံခါးဖျက်ဝင်ခဲ့မှာ” “အပြင်မှာ ဒေါ်ကြီးကိုစောင့်နေပါ။တစ်ယောက်ထဲနေပါရစေ။” “မမ မောင်မမှားဘူးနော်။ငယ်ကတည်းက မမကို ချစ်နေရတာ။” “မကြားချင်ဘူး ထွက်သွားပါ တစ်ယောက်ထဲနေပါရစေ။သိက္ခာကျအောင်မလုပ်ပါနဲ့။တောင်းပန်နေတာပါ” “မမစိတ်လျော့ မောင်သွားမယ်နော်။” မောင့် ခြေသံနဲ့ တံခါးပိတ်သံကြားမှ ရေပန်းကိုဖွင့်ပြီး ကျောမှီထိုင်ကာ ငိုနေမိပါတယ်။ တစုံတခု ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတခုဆုံးရှုံးရသလို တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတခု ကျပျောက်သွားသလို မျက်ရည်တွေ စီးကျရင်း နင့်နင့်သည်းသည်း ခံစားနေမိတယ်။ မောင့်ကို နားကျည်းမုန်းတီးချင်းမရှိပေမယ့် ကို့ကိုအပေါ် အပြစ်ကျူးလွန်မိပြီ။
ပြီး
