တကယ်တော့အလိုးခံရန် ဘယ်လိုအနေ အထားမျိုးနေပေးရမည်ကို မေးလိုသည်။ မမေးတတ်သလို နူတ်လည်းမရဲသေးသည်မို့ ပြောတတ်သလောက်သာပြောလိုက်သည်။ “ပက်လက်အိပ်..ပေါင်ကားထား” ခိုင်ကြူသင်းသည်မွှေ့ယာလေးပေါ်ပက်လက်အိပ်ချလိုက်သည်။ “ပေါင်ကိုစင်းပြီးကားမထားနဲ့လေ..။ ဒူးနှစ်ဖက်ထောင်ပြီးကားပေးထား.” “ဒီလိုမျိုးလား” “ဟုတ်တယ်” မိမိအပေါ် တက်ကာလုပ်တော့မည်ဟုတွေးကာ ခိုင်ကြူသင်းမျက်စေ့စုံမှိတ် ထားသည်။ မျက်နှာသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပင် သွေးရောင်လျှမ်းကာ ရဲတွတ်နီမြန်းနေ သည်။ ကိုစိုးနောင်က ကောင်မလေး၏နိူ့နှစ်လုံးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ဆွဲနယ် ညှစ်သည်။ နိူ့သီးခေါင်းနှစ်ခုကို တစ်လှည့်စီခပ်ကြမ်းကြမ်းကုန်းစို့သည်။ ထို့နောက် ရှပ်ဟိုက်သောဝမ်းပျဉ်သားတစ်လျှောက် လျှာလေးနှင့်တို့လိုက်၊ နူတ်ခမ်းများနှင့်ခပ်ဖိဖိ စုတ်ပေးလိုက်လုပ်ရင်း အောက်သို့ရွေ့ဆင်းသည်။ ခိုင်ကြူသင်း တုန်တခိုက်ခိုက်နှင့် တဟင်းဟင်းဖြစ်နေသည်။ “လုပ်ပါဦးလေးရဲ့..လုပ်ပါတော့..အမလေးနော်..အိုးအမေ့.. ယားတယ်ဦးလေး ရဲ့..ယားတယ်..ကြည့်ပါလား..လုပ်ပါလို့ဆိုနေမှ..အဟင့်ဟင့်” ကိုစိုးနောင်သည် ချက်နက်နက်လေးထဲ လျှာထိုးမွှေကာတစ်ချက်ကလိလိုက် သေးသည်။ အောက်သို့ပို၍လျှောကျသွားကာနောက်ဆုံးတွင် ခိုင်ကြူသင်းပေါင်ကြား ခေါင်းရောက်သွားလေသည်။ “ဟာ..ဦးလေး..အဲဒါမလုပ်ပါနဲ့။ မကောင်းပါဘူး။ ငရဲကြီးလိမ့်မယ်..ဟာ.. မလုပ်ပါနဲ့ဆို..အီး.” မိမိစောက်ပတ်ကိုရက်ပေးတော့မှသိသည်နှင့် ခိုင်ကြူသင်း အမောတကော တောင်းပန်သည်။ […]
ကြီးကြီး ရှည်ရှည် တုတ်တုတ်ကို တမ်းတနေတဲ့ အပျိုနုနုလေး
ဒီတစ်ခေါက်ခြံထဲကိုလာတာဦးစိုင်းလုတစ်ယောက်ထဲဖြစ်လို့ခမ်းအံ့အောနေသည်။ခါတိုင်းတောင်ကြီးကနေဟဲဟိုးကော်ဖီခြံကိုလာတိုင်းစော်တစ်ပွေအမြဲတန်းပါလာတတ်လို့ခမ်းကချက်ပြုတ်ပေးပြီးတာနဲ့အိမ်ပြန်ပြီးရှောင်နေရသည်။ ဦးစိုင်းလုကခမ်းကိုဝက်လက်ပေါင်းစားချင်တယ်ဆိုလို့မီးဖိုထဲမှာအလုပ်ရွုပ်နေတုန်းဦးစိုင်းလုဝင်လာလို့”ဟဲဟဲဒီတစ်ခေါက်အန်ကယ်လာတာထူးဆန်းနေပါလား”လို့ပြောလိုက်သည်။ဦးစိုင်းလုက”ဘာကိုထူးစမ်းတာလဲ”လို့ပြန်မေးလို့ရှမ်းသံဝဲဝဲလေးနဲ့”စော်မပါတော့တာလေ” လို့ပြောအပြီးမှာဦးစိုင်းလုက”ဒီမှာရှိနေတာဘဲ”လို့ခမ်းကိုလက်ညှိုးထိုး ပြသည်။ခမ်းရင်တွေတုန်ပြီးမျက်လုံးတွေပြာသွားသည်။ခမ်းကသူရဲ့အလုပ်သမားဖြစ်သည့်အပြင်တစ်ခုလပ်ဖြစ်တာကိုသူသိရက်နဲ့ခမ်းကိုသူကမယားလိုနေမယ်ပြောတာဖြစ်လို့အံ့အောပြီးရင်တုန်သွားတာဖြစ်လေသည်။ ”ဟာအန်ကယ်ကလည်းခမ်းကအလုပ်သမားပါ”လို့ညှိုးငယ်စွာပြောလိုက်သည်။ ဦးစိုင်းလုကတကယ့်ကိုချမ်းသာပြီးအလုပ်သမားတွေကိုလည်းပြည့်စုံအောင်ထားသူဖြစ်သည်။သူ့ဖာသူမိန်းမပွေပေမဲ့လူတန်စားမခွဲခြားလို့ခမ်းအပါအဝင်အလုပ်သမားအားလုံးကလေးစားပြီးချစ်ကြသည်။ဒီကော်ဖီခြံကလည်းသူမလုပ်ရင်ဖြစ်ရဲ့သားနဲ့အလုပ်သမားတွေအလုပ်လက်မဲ့မဖြစ်အောင်သူလုပ်နေတယ်ဆိုတာလည်းအားလုံးသိသည်။ သူ့အကျိုးကိုရှေ့မထားဘဲသူအပန်းဖြေရန်အတွက်သာရည်စူးပြီးဘန်ဂလိုလေးတစ်လုံးဆောက်ကာတပါတ်တစ်ညအိပ်လောက်လာအပန်းဖြေခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးစိုင်းလုကခမ်းကိုဖက်ထားပြီး”ခမ်းကချောတယ်စေတနာလည်းကောင်းတယ်ဒါကြောင့်နောက်လာတိုင်းစော်ခေါ်မလာဘဲခမ်းနဲ့နေမယ်”လို့ပြောပြီးခမ်းနွုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည်။ခမ်းအတွက်လုံးဝမထင်ထားတာမို့ထပ်အံ့အောနေရပြန်တော့သည်။”အန်ကယ်ရယ်ဟင်းချက်အုံးမယ်လေ”ဆိုတော့ဦးစိုင်းလုအားမလိုအားမရဖြစ်သွားပြီးလွတ်လိုက်သည်။ ခမ်းကအိမ်ထောင်ကွဲပြီးကတည်းကဦးစိုင်းလုကော်ဖီခြံမှာဝင်လုပ်ခဲ့တာနှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ခြံထဲမှာအလုပ်သမားတွေနေဘို့တန်းလျားဆောက်ပေးထားလို့လည်းအတော်အဆင်ပြေသည်။လစာတစ်သိန်းဆိုပေမဲ့ ဆန်ဆီဆားကိုအခမဲ့ထောက်ပံ့လို့စားဝတ်နေရေးပူစရာမလို။ ခမ်းလိုတစ်ဦးတည်းနေတဲ့ဘဝကသာသာယာယာဖြစ်သည်။ ခမ်းကတစ်ခုလပ်ဆိုပေမဲ့ကိုယ်လုံးကအတော်တောင့်သည်။အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေလို့ဖြူတဲ့အသားကနေလောင်ထားပေမဲ့အတော်ကြည့်ကောင်းသည်။ အသက်ကလည်းသုံးဆယ်ဝန်းကျင်မို့ငယ်ဂုဏ်ကမပျောက်သေး။ဦးစိုင်းလုတွေးနေရင်းခမ်းကိုစားမယ်လို့တွေးမိသည်။ဒါကြောင့်ဒီ အပါတ်ဂေါက်ကွင်းကစော်တွေကိုခေါ်မလာဘဲတစ်ဦးတည်းလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဟင်းချက်နေတဲ့ခမ်းကိုနောက်ကနေကြည့်ရင်းဦးစိုင်းလုစိတ်ပိုကြွပြီးလီးကတောင်လာသည်။ ခမ်းမကျက်သေးဘူးလားကွာ လို့မေးတော့ “ဟယ်ကလေးကျနေတာဘဲကွယ်”လို့ခမ်းကပြောသည်။ဦးစိုင်းလုက”ခမ်းနဲ့ဆိုကလေးလေးလိုဘဲပေါ့”လို့သူဌေးကြီးကြွေနေရှာပြီ။ခမ်းကတခစ်ခစ်ရီပြီး”ပြီးမှချိုချို တိုက်မယ်နော်”လို့လှည့်ပြောသည်။ ခမ်းမီးဖိုထဲကနေထမင်းစားစားပွဲပေါ်ဟင်းတွေတင်ပြီးအုပ်ဆောင်နဲ့အုပ်သည်။ပြီး”အန်ကယ်ခမ်းရေပြန်ချိုးအုံမယ်”လို့ပြောသည်။ဦးစိုင်းလူက”ချိုးမနေပါနဲ့ကွာ”ဆိုကလေးလိုထပ်ပူဆာပြန်သည်။ခမ်းက”ချွေး တွေနဲ့ကွာရွံစရာကြီး”လို့ပြောပြီးဆင်းပြေးသွားသည်။ဦးစိုင်လုလည်းရေချိုးလိုက်သည်။ ခမ်းပြန်ရောက်ပြီးထမင်းဝိုင်းပြင်နေတုန်းဦးစိုင်းလုကခမ်းကိုဖက်ပြီးနွုတ်ခမ်းကိုနမ်းရင်းတစ်ကိုယ်လုံးပွတ်သပ်လေသည်။ခမ်းက”ထမင်းစားပါအုံး”ပြောတော့”ချစ်ချင်ပြီခမ်းရယ်”ဆိုထမီကိုအတင်းဆွဲချွတ်သည်။”အိုကွာ”ဆိုဘဲပြောရသေးသည်ဦးစိုင်းလုလက်ကစောက်ပတ်ကြီးထဲမွေနှောက်နေလေပြီ။ခမ်းစောက်ဖုတ်ကအရည်တွေစမ်းမိတော့ဦးစိုင်းလုကလည်းခမ်းစိတ်ပါနေတယ်ဆိုတာကိုသိသွားသည်။ခမ်းရဲ့ခြေတဖက်ကိုဦးစိုင်းလုကဆွဲမပြီးထိုင်ခုံပေါ်တင်ကာ ဘာဂျာကိုင်ဘို့လုပ်သည်။ခမ်းက”အန်ကယ်ခမ်းကသူများလိုးပြီးသားနော်”လို့ပြောပေမဲ့မရ။စောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီးလျာကြီးကခမ်းစောက်ဖုတ်ပေါ်ထိလာသည်။”ရွီးကိုကြီးရယ်ရွံစရာကြီးကိုကွာ”ဆိုခမ်းကော့ပေးလိုက်သည်။ ဦးစိုင်းလုနွုတ်ခမ်းမွေးတွေကလည်းတစ်ချက်ချက် စောက်ဖုတ်ကိုပွတ်မိထိုးမိနေလို့ခမ်းတအားကောင်းနေသည်။ ခမ်းငုံ့ကြ ည့်ပြီးဖီးလ်ယူလိုက်သည်။ကာမဆန္ဒဆိုတာအလုပ်ရှင်နဲ့အလုပ်သမားဆိုတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်တောင်မရှိပါလားလို့ခမ်းတွေးမိလိုက်သည်။”ဝူးကိုကြီး ခမ်းအရမ်းယားတယ်ဝေ့ဖြေးဖြေးယက်ပါကွာ”လို့စောက်စိကကြင်ကနဲဖြစ်သွားလို့ခမ်းပြောလိုက်ရသည်။”ဝို့တော်ပြီလေကွာခမ်းမလိုးရသေးဘဲတစ်ခါပြီးပြီ”ဆိုတော့မှဦးစိုင်းလုရပ်ပြီးခမ်းကိုတင်းတင်းကြပ်ြက်ပ်ဖက်ထားသည်။ပြီး”ခမ်းကတအားသန့်တယ်”လို့ပြောသည်။ခမ်းလည်းဦးစိုင်းလုပုဆိုးကိုချွတ်ချလိုက်သည်။ဘွားကနဲလီး ကြီးကပေါ်လာသည်။ လုံးပတ်ကလည်းခပ်တုတ်တုတ်အရှည်ကလည်းခုနှစ်ပေခွဲလောက်ရှိသည်။”ဝေးအကြီးကြီးဘဲဒါကြောင့်တောင် ကြီးကကောင်မတွေပြန်တဲ့နေ့တိုင်းမျက်တွင်းကျတာကို”ဆိုပြော ပြီးလီးတစ်ချောင်းလုံးလျာနဲ့တစ်ချက်ပင့်ယက်ပြီးနွုတ်ခမ်းနဲ့ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ဦးစိုင်းလုခါးကော့လာပြီး”ခမ်းရယ်အရမ်းကောင်းတာဘဲ” လို့ခမ်းကိုချီးကြူးနေတော့သည်။ ခမ်းကအပျိုစဖြစ်ကတည်းကယောကျာ်းလီးကိုစိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။အဲ့ဒီကတည်းအိမ်မှာလူလစ်တိုင်းအစ်ကိုအခန်းထဲထဲကအောအခွေကိုခိုးခိုးကြည့်တတ်သည်။တခါတလေလည်းအပြာစာအုပ်တွေ့ရင်ခိုးဖတ်တတ်သည်။ အောကားထဲကလီးစုပ်တာကိုမှတ်သားထားပြီးစိတ်ပါလို့လက်နဲ့အာသာဖြေတိုင်းငှက်ပျောသီးကိုအခွံခွါကာလီးလို့သဘောထားစုပ်ကြည့်တတ်သည်။ဒါ့ကြောင့်လီးစုပ်တာကျွမ်းကျင်ခြင်းဖြစ်သည်။နောက်သူကျွမ်းကျင်တာတွေလည်းဆက်လာအုံးမည်ဖြစ်သည်။ “ခမ်းတော်ပြီတော်ကြာတို့မလိုးရဘဲပြီးသွားလိမ့်မယ်”လို့ဦးစိုင်းလု ပြောယူရတော့သည်။ ”ကဲကိုကြီးကခမ်းပြောသလိုနေရမယ်”ဆိုတော့သူဌေးကြီးခမျာကလေးလေးလိုခေါင်းငြိမ့်ပြရသည်။ပြီးခမ်းက”ထိုင်ခုံပေါ်မှာလျောချထိုင်ဟုတ်တယ်အဲ့လိုခမ်းကကိုကြီးမပင်ပမ်းအောင်အပေါ်ကလိုးပေးမယ်”ဆိုကျောပေးခွလိုက်သည်။ ဒူးနှစ်ချောင်းကွေးကာစာက်ပတ်အဝမှာလီးတေ့ပြီးဖင်ကိုဝိုက်လို့ဖြေးဖြေးချင်းအသွင်းအထုတ်လုပ်တော့သည်။”အီးအို့ဟိုးတော်လိုက်တဲ့ခမ်း”ဆိုအပေးကောင်းလွန်းလို့ဦးခမ်းလူထပ်ချီးကျူးရပြန်သည်။”ဘွပ်ဘွပ်ဘွပ်ဘွပ်”နဲ့ဆောင့်ချက်ကမြန်လာသည်။”ကိုကြီးရယ်ကောင်းရဲ့လား” ဆိုတော့”အရမ်းကောင်းတာဘဲခမ်းရယ်”ဆိုတကဲ့ဖီးလ်သံနဲ့ဦးစိုင်းလု ုပြောလိုက်သည်။ ”အိုအိုခမ်းပြီးနေပြီအအအီး”ခမ်းလီးတစ်ချောင်းလုံးသွင်းပြီးငြိမ်ကျသွားသည်။ပြီး”ကိုကြီးနောက်ကဆောင့်တော့”ဆို ဦးစိုင်းလုကိုလက်နောက်ပြန်ဆွဲပြီးလီးကျွတ်မသွားစေဘဲလေးဘက်ကုန်ပေးလိုက်သည်။ဒီးတခါဦးစိုင်းလုအလှည့်မို့ဦးစိုင်းလုဆောင့်တော့သည်။ဆောင့်လို့လီးတဆုံးဝင်တိုင်းခမ်းကဖင်ကိုမြန်မြန်ခါပေးနေပြန်သည်။အပေးကောင်းတဲ့ခမ်းကြောင့်ဦးစိုင်းလုအရမ်းခိုက်သွားတော့သည်။”အီးကိုကြီးရယ်လိုးပါခမ်းတအားကောင်းတယ်ကိုကြီးရယ်ကိုကြီးရဲ့လီးကြီးကိုခမ်းတအားဆွဲသွားပြီကွာလိုးလိုးကိုကြီးလိုး”နဲ့ခမ်းရဲ့ညီးပြောပြောသံနဲ့လွုပ်ရှားဟန်ကြောင့်ဦးစိုင်းလု”အို့ဟိုအီးဟီး”ဆိုအော်ကာခမ်းစောက်ပတ်ထဲလီးရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ပြီးအပေါ်ကနေခမ်းကိုဖက်ကာဝက်မှေးမှေးရင်းဟောဟဲဟောဟဲနဲ့မောနေသည်။သူ့ခမျာပိုက်ဆံချမ်းသာလို့ဆေးကောင်းမှီဝဲပြီးလီးတောင်ရပေမဲ့အသက်အရွယ်အရအမောဖေါက်နေပါလားလို့ခမ်းတွေးလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီးခမ်းက”ခမ်းခနပြန်မယ်တော်ကြာကျန်တဲ့အလုပ်သမားတွေရိပ်မိကုန်မှာစိုးလို့”ဆိုတော့နေ့ခင်းစားဘို့ရှမ်းခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ဝယ်ခဲ့ဆိုငွေနှစ်သိန်းခွဲထုတ်ပေးသည်။”ဟာတစ်ပွဲမှသုံးရာပါအများကြီးမလိုဘူးလေ”ဆိုတော့”ခမ်းအတွက်မုန့်ဘိုးလေ”လို့ပြောသည်။ ပြီး”ခမ်းကတို့မယားလေမယားဆိုတော့မယားစာရိတ်ပေးရမပေါ့”လို့ဆက်ပြောသည်။ခမ်းကစိတ်ထဲကနေတော်သေးတာပေါ့မယားစာရိတ်ဆိုလို့လို့တွေးမိလိုက်သည်။ နေ့လည်ခမ်းပြန်ရောက်တော့အလုပ်သမားခေါင်းနဲ့ဦးစိုင်းလုခြံအ ကြောင်းစကားပြောနေကြသည်။ ခမ်းလည်းရှမ်းခေါက်ဆွဲနဲ့တို့ဟူး ကြော်ကိုဧည့်ခန်းစားပွဲသွားချပေးလိုက်သည်။ပြီးမီးဖိုတည်ကာကော်ဖီ ဖျော်ဘို့ရေနွေးသယ်ရင်းထိုင်နေသည်။ဦးစိုင်းလုမီးဖိုထဲဝင်လာတော့မှအလုပ်သမားခေါင်းပြန်သွားတာကိုသိရသည်။ခမ်းကထပြီးဦးစိုင်လုကိုဖက်ကာလီးကိုစမ်းကြည့်တော့ပျော့ခွေနေသည်။ပြီး”လိုးပေးအုံးမှာလား”လို့ယောကျာ်းတွေကြိုက်တဲ့အသုံးအနွုံးကိုပြောလိုက်သည်။ဦးစိုင်းလုပြုံးပြီးခေါင်းငြိမ့်ပြကာအိမ်သာထဲဝင်သွားသည်။ကော်ဖီဖျောပြီးသွားချပေးတော့ဦးစိုင်းလုကဘေးခေါ်ထိုင်ခိုင်ပြီးလီးပျော့ကြီးကိုပုလွေကိုင်ခိုင်းသည်။ခမ်းကလီးပျော့ကြီးကိုနွုတ်ခမ်းသားနဲ့အရင်းကနေအဖျားထိကိုက်ပေးလိုက်သည်။”ခမ်းကလီးစုပ်တာအရမ်းကျွမ်းတယ်နော်”ပြောတော့ခမ်းပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ပြီး”ကိုကြီးခမ်းကိုအထင်သေးသွားတာလားခမ်းကကိုကြီးကောင်းမယ်ထင်တဲ့ဟာမျိုးလုပ်ပေးကြည့်တာခမ်းအိမ်ထောင်ကျခဲ့ပေမဲ့လီးမစုပါဖူးဘူး”လို့သူ ကျေနပ်အောင်ချွေးသိမ့်လိုက်သည်။ ဦးစိုင်းလုကပြာပြာသလဲနဲ့”အဲ့လိုအဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ဘူးခမ်း”ဆိုပြန်ပြောသည်။ခမ်းလည်းလီးပျော့ကြီးကိုငုံ ပြီးလီးတောင်ဘို့လီးထဲကသွေးကြောတွေဆီသွေးများများရောက်အောင်ဆက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။လီးပျော့ကြီးမာစပြုတော့လက်နဲ့ ဖြေးဖြေးချင်းဂွင်းထုပေးနေသည်။ […]
အချီပေါင်းများစွာ လုပ်ချင်တဲ့ အာသီသ
အချိန်က ညနေဆည်းဆာ အချိန်ဖြစ်သည်။ ရွာလမ်းတလျှောက် အသက်သုံးဆယ်လောက်ရှိသော အသားနီစပ်စပ်နှင့် တရုတ်ကပြားပုံပေါက်နေသော လူတယောက် လျှောက်လို့လာသည်။ ထိုသူမှာ ခြံတခြံရှေ့သို့ရောက်လျှင် ရပ်၍ ခြံထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခြံထဲတွင် သုံးပင်နှစ်ခန်း ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးတလုံးရှိနေသော်လည်း အိမ်ရှေ့တွင် ခြံစပ်ထိ စိုက်ပျိုးထားသည့် ရွက်လှပင်များ၊ ကိုရန်ကြီးပင်များ၊ ဖလံတောင်ဝှေးပင်များကြောင့် ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးမှာ အိမ်ရှေ့ဖိနပ်ချွတ်၏ လည်ပေါ်နေရာလောက်သာဖြစ်၍ နေရလေသည်။ ခြံစည်းရိုးမှာ မဒမတိုင်နှင့် ဝါးကပ်တိုင်များ ကာရံထားပြီး ခြံတံခါးမှာမူ ဖွင့်ထားသဖြင့် ထိုသူမှာခြံဝင်းအတွင်းသို့လျှောက်ဝင်ခဲ့လေသည်။ ” တင္လေွရ.. ဟေ့ တင္လွ “ခြံထဲသို့ လှမ်းမျှော်၍ ခေါ်လိုက်ပြီး အတန်ငယ်မျှ နားစွင့်လိုက်သည်။ အထဲမှ အသံမကြားရသဖြင့် ထိုသူက ထပ်၍ ခေါ်ပြန်သည်။ ” တင္လေွရ.. တင္လွ မရွိဘူးလား “” အကိုခင်ရွှေလား.. လာလေဝင်ခဲ့လေ.. “အထဲမှ […]
ရေအတူချိုးကာ အမှောင်ထုထဲ တိုးဝင်ကြမယ့် သူငယ်ချင်း သုံးယောက်
သူငယ်ချင်း ၃ယောက်.. ဖြူဖွေး.. နှင်းအိ.. ကျော်ကြီး.. တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် စာမေးပွဲဖြေပြီးလို့ ၃ယောက်သား ပျော်ပျော်ပါးပါး ချောင်းသာကို ခရီးထွက်ကြတာပေါ့ ချောင်းသာရောက်တော့ တည်းခိုခန်းတခုမှာ ဖြူဖွေးနဲ့ နှင်းအိက တခန်း.. ကျော်ကြီးက တယောက်ထဲ တခန်းပေါ့ ညက အိပ်ရေးပျက်လာကြတာတော့ တည်းခိုခန်းရောက်တာနဲ့ တရေးတမော အိပ်နှင့်လိုက်ကြတာပေါ့..နေပူတာလည်း ပါတာပေါ့.. ညနေကျမှ ပျော်ပျော်ပါးပါး အုန်းရေသောက်ကြ.. ပင်လယ်ထဲဆင်းပြီး ရေဆော့ကြတော့တာပေါ့… အဲ့အချိန်မှာ မတော်တဆ ဖြူဖွေးက ရေမွမ်းသွားတာကို ကျော်ကြီးနဲ့ နှင်းအိတို့ တွေ့တော့ ဖြူဖွေးကို ကျော်ကြီးက ရေထဲကနေ ပွေ့ပြီး ကမ်းစပ်ပေါ်ခေါ်လာရော.. အရေးပေါ်ကယ်နည်းနဲ့ ကျော်ကြီးက ပြုစုပေးလိုက်တာပေါ့ တော်သေးတာပေါ့..ဖြူဖွေး ပုံမှန်အသက်ပြန်ရှုလာလို့.. အဲ့အချိန်မှာ ကျော်ကြီးရဲ့လက်က ဖြူဖွေးရဲ့ လုံးအိ နုထွားနေတဲ့ ရင်နှစ်မွှာပေါ်မှာ.. ဖြူဖွေးက […]
စုပ်ပွတ်ချက်တွေက ကောင်းလိုက်တာ နှင်းလေးရယ်
သြော် ဘာလိုလိုနဲ့ ရွက်ဟောင်းကြွေလို ရွက်သစ်တောင်ဖူးနေပါပြီ နေညိုချိန်အိပ်တန်းတတ်လို့ဌက်လေးတွေတေးဆိုနေတာ ငါ့အတွက်အလွမ်းဆုတွေလား မတွေ့တာကြာလို့ နင့်ငါ့ကို သတိရရဲ့လားဟာ နင့်မရှိပဲ ငါ့ကျောင်းတတ်နေရတာ ငါ့မပျှော်ပါဘူး ခက်ခက် ရယ် နင့်နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့ ၉တန်း အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့ ငါမှတ်မိနေတုန်းပါပဲ ခက်ခက် ရယ် စာမေးပွဲအောင်လို့ ပျှော်နေတဲ့အချိန် နင့်မျက်နှာမကောင်းလို့ ငါမေးမိခဲ့တယ် ခက်ခက် နင်ဘာဖြစ်နေတာလည်းဟာ မင်းမြတ် ငါ့အဖေ သူ့ဇာတိ မန္တလေးမှာ အခြေချတော့မယ်တဲ့ ငါ့တို့ဝေးနေရတော့မယ်ဟာ အဖိုးနဲ့အဖွါးကလည်းအသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အဖေ့ကို အနားမှာလာပြောင်းနေဖို့ပြောကြလို့ ငါ့မိဘတွေ နဲ့အတူတူငါ့လိုက်သွားရတော့မယ် အတန်းအတူတူငါ့တို့တတ်ခဲ့ရတယ် ခင်မင်ကြတယ် သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ငါဆိုးသမျှအနစ်နာခံဆက်ဆံတာနင်ပဲရှိခဲ့တာပါ ငါ့ဘဝမှာ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကနင်ပါပဲ မင်းမြတ် ရယ် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတဲ့လား ခက်ခက်ရယ် ငါ့ချစ်နေတာမသိတာလား ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား ခက်ခက်ရယ် လို့စိတ်ထဲပြောနေမိရင်း ငါနင့်ကို သတိရနေတော့မှာပါပဲ […]
ဇော်ကြီး အကြိုက် ပုံစံမျိုးစုံပေးမယ့် မမကြီး
ဟ့ကောင်။ ကောင် မကြီးက မင့်ကို တဘက်သတ်ကြိုက်လို့ပေးတိုင်း စွတ်စွတ် ဝါးမ နေနဲ့။ မင်းသူ့ကို အတည်ယူနိုင် မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ဒါမျိုးက တချိန် ဝဋ်လိုက်တတ်တယ်ကွ။ အတူသောက် သူငယ်ချင်းတွေ စကား။ ပြောဖန်များလာတော့ ဇော်ကြီး စဉ်းစားရ လေပြီ။မှန်၏။ သူသည် မသက်ကို အတည် မယူနိုင်။ ဇော်ကြီးသည် ရေ ခြံစု ရွာက ကောင် မ တွေကြားမှာ စတားတ ယောက် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ကလည်းသန့်သလို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ မိဘကလည်း စီးပွားရေး ကောင်းသည်။ မသက် ရဲ့ ဘဝ ပေးအ ခြေ အ နေက ပြောပြရမှာ အားနာစရာ ကောင်း၏။ ရုပ်ကြီးက တော်တော်နာသည်။ ကြည့်ချင် စရာမရှိ။ သည်အထဲ […]
” မောင်နှမချင်းဘဲ…ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး “
ကုမ္ပဏီကြီးဖွင့်လိုက်တာဟာ သန်းသန်းစိုးတို့လင်မယားအတွက်လားဟုပင်ထင်ရသည်။ သန်းသန်းစိုးနှင့် စိုးမောင်တို့ကား အစက ဒီနေရာလေးမှာတိုက်ခန်းကျဉ်းလေးမှာ လခပေးပြီးငှားနေကြသည်။ အစက ကြုံရာကျပန်းလုပ်စားနေသော သန်းသန်းစိုးတို့လင်မယားအတွက် ရေကန်အသင့်ကြာအသင့်ပင်.. ။စိုးမောင်က ကုမ္ပဏီမှာဒရိုင်ဘာဝန်ထမ်းလုပ်သည်။သန်းသန်းစိုးက အစက ကုမ္ပဏီမှ ဝန်ထမ်းတွေကို မနက်ပိုင်း ထမင်းသုတ် ထမင်းပေါင်းများရောင်းချပေးသည်။ ကံကောင်းချင်တော့ သန်းသန်းစိုးကံစမ်းလိုက်တော့ထီက ဆုကြီးထပေါက်ပြီး ထမင်းဆိုင်ကြီးကြီးမားမားဖွင့်နိုင်သွားသည်။ လင်မယား(၂)ယောက်ကား လောဘဖြင့် ငွေရှာကောင်းသူများဖြစ်ကြသည်။အသက်ကလည်း(၃၀)ကျော်ကျော်လောက်သာရှိကြသေးတာကိုး။ စိုးမောင်ကလည်းကုမ္ပဏီမှာ ဝင်လုပ်တော့ အပေါင်းအသင်းကရလာပြီး အဆက်အစပ်များရှိလာသည်။ ကားပွဲစားလုပ်ကြည့်သည်.။ ကံစပ်သည်ဘဲပြောရမည်လား ရန်ကုန်ကားပွဲစားလောကမှာစိုးမောင်ဆိုလျှင်မသိသူ မရှိလောက်အောင်ဖြစ်သွားပြီး အောင်မြင်သွားသည်။ ဒီတော့ ကုမ္ပဏီကထွက်ပြီးကားပွဲစားအလုပ်ကိုဇောက်ချလုပ်တော့သည်။ သန်းသန်းစိုးဖွင့်ထားသောဆိုင်ကလည်းအောင်မြင်သည်။ အလုပ်သမားတွေပင် ငှားထားရသည်။ သူမရွာမှ ရပ်ဆွေရပ်မျိုးတော်သူ ကောင်လေး/ကောင်မလေးများကိုခေါ်တော့ စိတ်ချရသည်။ စိုးမောင်ကလည်း စီးပွားရေးအရအောင်မြင်လာတော့ ဘီယာလေးတစ်မြမြနှင့် ကိုယ်ပိုင်ကားလေးလဲရှိနေပြီကိုး။တစ်ခါတစ်ရံ အပေါင်းအသင်းများနှင့်ဆုံလျှင်ညအိမ်ပြန်မအိပ်သည်များပင်ရှိလာသည်။ ငွေကလည်း တလဟောဝင်တော့ အပျော်အပါးလေးဖက်လာသည့်သဘော။ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းဝယ်ထားသော်လည်း တစ်ခါတစ်လေမှသာ သွားကြည့်ဖြစ်သည်။ […]
နှာကြီးတဲ့မိန်းမအတွက် အကြမ်းစားဘာဂျာ
“ဇစ်တပ်ပေးဦး”အင်္ကျီအောက်နားတွေကို ဘောင်းဘီထဲ ထိုးသွင်းရင်း ဇစ်တပ်ခိုင်းဖို့ ဘီဘီ့ဘက်သို့ ခါးလှည့်လိုက်သည်။ ဘီဘီက ဘောင်းဘီ ဇစ်တပ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့“နေဦး… တစ်ချက်လောက်နမ်းပေးဦး”ကိုပီတာက မေးငေါ့ပြတော့ ဘီဘီက မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ကိုပီတာ့အတွင်းခံပေါ်က မပြော့မတင်း အရာကြီးကို နှုတ်ခမ်းနှင့်တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အောက်က ပြော့ပြော့ကြီး နှစ်လုံးကို သွားနှင့် ခပ်သာသာလေး ဖိကိုက်လိုက်သည်။ ဒီတော့မှ မပြော့မတင်းအရာကြီးက သိသိသာသာကို တင်းလာသည်။ ဘီဘီက ထိုအရာကြီးကို လက်ဝါးနှင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်ပြီး ကိုပီတာ့ကို “သွားတော့… ကဲမနေနဲ့”ဟုပြောလိုက်သည်။ ကိုပီတာက သဘောကျသွားဟန်နဲ့ ရယ်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ထွက်သွားသည်။ အခန်းဝမှာအိပ်နေတဲ့ အယ်ဇေးရှင်းခွေးကြီးကို“ဘော်ဘီ… မင်းမမကို ကောင်ကောင်းစောင့်ရှောက်နော်”လို့ အော်ပြောပြီး အိမ်အောက်ဆင်းသွားသည်။ကိုပီတာ အပြင်သွားတော့ အိမ်မှာ ဘီဘီတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကိုပီတာကို တစ်ခါတလေ စိတ်ပျက်မိသည်။ […]
ဖွားဘက်တော်ကြီးမှ ချစ်ချင်တာဆိုတဲ့ ခင်လေး
ကိုမြမောင်တယောက် မင်းကြီးဆမြူရယ်ကို “မြေနိုးအဖြူကောင် ယီးပဲကွာ..” ဟုဆဲဆိုမိ၍ ရန်ကုန်တာမွေဂတ်မှာ တာဝန်ကျနေရာမှ သာယာဝတီနယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရသည်။ ဖြစ်ပုံကဒီလို ကိုမြမောင် စနေ တနင်းဂွေ ဆိုရင် အလုပ်ပိတ်သဖြင့် တာမွေးဈေးအနီး ဖာဂေါင်းထွန်းကြည်အိမ်မှာ အချိန်ဖြုန်းတတ်သည်။ ဖာဂေါင်းထွန်းကြည်မှာ ကိုမြမောင်၏ ဆက်သား(စပိုင်ပေါ့)။ ယခုခေတ်အခေါ် ထောက်လှန်းသတင်းပေးသူဖြစ်ပေသည်။ ထိုအပါတ်က ထွန်းကြည်ထံမှ ခဲခြစ်စာတခုရရှိသည်။ စာထဲတွင်။ ကိုမြမောင်ခများ အညာထန်းသီး အသစ်တွေရမယ် လာယူပါဟု ရေထားသည်။ ကိုမြမောင် ထိုစာကြောင့် အရမ်းပျော်သွားလေသည်။ အညာထန်းသီးဆိုသည်မှာ အညာသူ ဖာအသစ်ရောက်ရှိသည်။ လာဘွတ်ပါဟု အဓိပ္ပါယ်ရလေသည်။ ဖာကောင်းထွန်းကြည်သည် အသစ်ရောက်တိုင်း ကိုမြမောင်ကို အရင်ကျွေးပီးမှ အရာရှိများ သထေးများဆီသို့ တဆင့်ဈေးကွက်တင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ထွန်းကြည်အိမ်သို့ အစောကြီးရောက်နေလေသည်။ “ဆရာသမားရေ အခန်းထဲမှာ ထန်းသီးရှိတယ် ဝင်စားပေတော့.. စားပီးရင် […]
မချစ်သော်လည်း အမှောင်စိတ်က သာယာနေမိသော်အခါ…
အသားညိုညို မျက်နှာက သိပ်အလှကြီးမဟုတ်ပေမယ့်အသက် ၁၆ နှစ်လို့မထင်ရလောက်အောင်သာမာန်ထက်ထွားကြိုင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး။ အထူးသဖြင့်ကတော့ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ပေါင်သားအထက်က အိစက်တင်းပြည့်ကာ ကောက်တက်နေတဲ့တင်သားအလှက အထူးခြားဆုံးဆိုရမယ်ရင်သားကတော့ သာမာန်လောက်ပါပဲ…။ လေးတန်းအထိပဲ ပညာသင်ခဲ့ရပြီး စက်ဘီးတစီးနဲ့ရွာစဉ်လှည့်ကာ အသားငါးအသီးအရွက်အစုံရောင်းချပြီး အဖေမရှိတော့တဲ့ အမေမုဆိုးမနဲ့မောင်လေးတယောက်တို့ကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေသူပါ။ သူမကို တဖက်သတ်ချစ်နေပြီး ခဏဏရီးစားစကား လိုက်ပြောနေတဲ့ ဇီးကျွန်းက အောင်ခိုင်ကို သူမသဘော မကျမနှစ်သက်လို့ အတန်တန်ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဒါကို သိသိနဲ့အောင်ခိုင်က မရမကကိုသူမပြန်တိုင်း နောက်က တကောက်ကောက်လိုက်နေပြန်လေသည်။ တရက်မှာတော့ ” ယုယု ငါ့အချစ်ကိုလက်ခံပါဟာ ငါနင့်ကို အတည်ယူပေါင်းသင်းမှာပါ” အောင်ခိုင်ကစက်ဘီးရှေ့ကနေပိတ်ရပ်ထားပြီးဇွတ်တရွတ် အဖြေတောင်းနေသည်။ နေရာကလည်း သူတို့ဇီးကျွန်းရွာအစပ်နားက လျှိုလမ်း အဆင်းထဲမှာဖြစ်သည်။ ယုယု အခက်တွေ့နေရသည်။ စကားအပြတ်ပြောလိုက်မှ အေးမည်။ ” ဒီမှာကိုအောင်ခိုင် ကျမရှင့်ကိုပြန်မချစ်နိုင်ပါဘူးလို့ ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲဟင် ကျမအဲ့ဒါတွေစိတ်လည်း မဝင်စားဘူး […]