စာရေးသူ ငယ်ငယ်က အချောင်း ဝါသနာပါသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အချောင်းကောင်း၍ ဖရီးစားရသောအခါများလည်း ကြုံဖူးပါသည်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးက(၁၉၉၆)လောက်က အတွေ့အကြုံလေးကို အခြေခံပါသည်။ ခုခေတ်က တိုက်ခန်းတွေများ၍ ချောင်းဖို့က သိပ်မလွယ်တော့ပေ။ လှိုင်သာယာမြို့သစ် စပေါ်ပီးနောက် မြို့သစ်အစွန်းပိုင်းများတွင် တနေ့လုပ် တနေ့စားများ စုပီးနေကြသော ရပ်ကွက်တခုရှိသည်။ ပေ၂၀ကို တစ်အိမ်ဆောက်နေကြတဲ့ အချိန်ပေါ့ဗျာ။ အိမ်ရှင်အများစုက ဆယ်ပေတခြမ်းကို ထရံကာပြီး ငှါးစားကြသည့်အချိန်ပေါ့။ မင်းခိုင် တစ်ယာက် နယ်ကတက်လာပီး ရန်ကုန်မှအသိတယောက်ဆီမှာ တည်းခိုရင်း အလုပ်ရှာသည်။ လှိုင်သာယာက စက်ရုံတခုမှာ အလုပ်ရ၍ အလုပ်နှင့်နီးသော ထိုရပ်ကွက်တွင် အိမ်ငှါးနေရန် ရှာရပါတော့သည်။ အကျင်းချုပ်ပြောရရင်တော့ ဆယ်ပေခန်းလေး ရတာပေါ့ဗျာ။ ခေါင်းရင်းခန်းအိမ်ငှါး လင်မယားက ခလေး မရှိကြသေးဘူး။ မင်းခိုင်က ခြေရင်းခန်းမှာ နေသည်။ ထိုလင်းမယားနာမည်က ကိုကျော်ကြီးနှင့် မထားဖြစ်သည်။ […]
စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာမိသွားတဲ့ ကေသီ
မီးရောင်စုံ လင်းလိုက် မှိတ်လိုက်နဲ့ တီးလုံးသံတွေအောက်မှာ တစ်ယောက်ထဲ လူးလွန့်ပြီး စိတ်လိုလက်ရ ကေသီတစ်ယောက် ကနေမိသည်။ ဖင်လေးကို လှုပ်ခါလှုပ်ခါဖြင့် ဆက်ဆီကျကျ အကကြောင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ စူးစိုက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။ အနောက်ကနေ ပုခုံးလှမ်းပုတ်လိုက်သောကြောင့် အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ရုံးထဲ အလုပ်လုပ်သူ သန္တာတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့်ဝမ်းသာအားရ ”ဟယ်..သန္တာ..” ” ကောင်မရီး… တစ်ယောက်ထဲ လာကဲနေတယ် ကြည့်စမ်း… ငါ့ကိုတောင် မခေါ်ဘူး..” ကေသီတစ်ယောက် သန္တာကိုခါးကို ဖက်ပြီး ပါးကို အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေကာ လူကြားထဲမှ အပြင်သို့ နှစ်ယောက်သား တိုးထွက်လာလိုက်သည်။ တီးလုံးသံ ဝေးတဲ့နေရာ ရောက်တော့မှ သန္တာ့ကို ”ငါစိတ်ရှုပ်လို့ ထွက်လာတာပါ ကောင်မရယ်.. နင်ကကော ဘယ်သူနဲ့လဲ.. နင့်ဘဲပါလား ..” ”ဟိုဘဲကို ခေါက်ထားလိုက်ပြီဟ.. […]
အိတုံဟာလေး ကွဲ သွားလိမ့်မယ်
ဒီအဖြစ်အပျက်လေးက ခယ်မဖြစ်သူ အိတုံကို သူတာဝန်ကျရာ မြို့မှာ ကျောင်းလိုက်အပ်ပေးရင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ “အ.. ကိုမင်း လုပ်တော့ကွာ အိတုံ မနေတက်တော့ဘူး” “အိတုံ ခံချင်နေပြီလား” “အင်း” “မကြားရဘူး ပြန်ပြော” “ခံချင်နေပြီ ကိုမင်းရယ်.. ဟင့် အဟင့်” “အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပ်ပေးပါဦး” အိတုံလဲ လှဲနေရာမှ အသာထကာ သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ အသာထည့်လိုက်ရင်း စုပ်ပေးနေသည်။ နွေးထွေးတဲ့ အာငွေ့ စုပ်ချက်တွေကြောင့် သူ့လီးက သန်မာသထက် သန်မာလာသည်။ သူလဲ အိတုံပါးစပ်ထဲမှ လီးကို အသာထုတ်ကာ အိတုံကို ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အဖုတ်ဝတွင် လီးကိုတေ့လိုက်ရာ “ကိုမင်း ဖြေးဖြေးနော်.. ကိုမင်း ဟာကြီးက အကြီးကြီး အိတုံဟာလေး ကွဲသွားလိမ့်မယ်” […]
တစ်မျိုးကြီးပဲ ကိုဆန်းထူးရယ်…ထုတ်လိုက်ပါတော့
ကျမနာမည် နွယ်နွယ်ဝင်း နွယ်လို့ပဲ အတိုခေါက်ခေါ်ကြတယ်။ ဆေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ အသက်က ၂၄ ထဲမှာပေါ့။ အိမ်ထောင်ကျတာ ၄နှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ ယောက်ကျားက ကိုဆန်းထူးတဲ့။ ကားပွဲစားလုပ်တဲ့သူပါပဲ။ ဆက်မပြောခင် ကျမရဲ့ခန္တာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေအကြောင်း အကြမ်းဖျဉ်းပြောပြမယ်။ ကျမက အသားအရမ်းမဖြူပေမဲ့ ဝင်းတဲ့အထဲမှာပါတယ်။ ခြေသလုံးတွေ ပေါင်တန်တွေနဲ့ တခြားအတွင်းသားတွေက တရုတ်မတွေလို မဖြူပေမဲ့ဝင်းဝါပြီး ဆွဲဆောင်အားကောင်းတဲ့ အထဲမှာပါတယ်။ နောက် ကျမရဲ့နို့လေးတွေက အိမ်ထောင်မကျခင်က အတော်ပြားပြီးသေးတဲ့အထဲမှာပါပေမဲ့နောက်ပိုင်း ကိုဆန်းထူးက လိုးကာနီးတိုင်း နို့တွေကို အသေညှစ်လွန်းတော့ အိမ်ထောင်သက် ၃ နှစ်အတွက် ဆူပြီးမို့လာလိုက်တာ အခုဆိုကိုဆန်းထူးရဲ့ ယောက်ကျားလက်ဝါးနဲ့တောင် ပြည့်ချင်သလိုလိုဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ကျမရဲ့ တင်ပါး၊ ဖင်ပေါ့ အရမ်းလှတဲ့အထဲမှာ မပါပေမဲ့ ခါးလေးကသေးပြီး ဗိုက်မထွက်တော့ ဖင်က နောက်ကိုကောက်ပြီးဝိုင်းနေတယ်။ အဲလိုဖြစ်နေတာ ဖင်လှတယ်လို့ […]
ဦးညိုမောင်ရဲ့ မှိုပွင့်ကြီးကို စွဲသွားတဲ့ သက်သက်
အိပ်ချင်လွန်း၍သာ ကျမအိပ်ခန်းအတွင်းဝင်အိပ်လိုက်ရပေမဲ့ ကိုထွေးက မလာသေးသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ အိပ်မရပါဘူးအိပ်တဝက် နိုးတဝက်ပါဘဲ ထိုအချိန် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပါတယ် သြော် သူပြန်လာပြီကိုး တံခါးခေါက်မှာပေါ့ သူမှ သော့မပါတာ ကျမသော့ခတ်မထား ဘူးလေ သူသိမှာပါ။ ကိုယ်တော်ချောက ကျမရှိတဲ့ အိပ်ခန်းဘက်ကို တန်းလာတော့တာပါဘဲ ကျမလဲ စောင်ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင် နေလိုက်တယ် သူ ချက်ချင်းကုတင်ပေါ် တက်လာတော့တာဘဲဟင်း…ဟင်း ရယ်စရာ ဘဲ မနက်ကတော့ ကောက်တော်မူနေပြီး ခုတော့ နေနှိုင်သေးလား။ အိုး..ကျမခေါင်းမြီးခြုံထားတာကို ခေါင်းကစမလှန်ပါဘဲ ခြေထောက်ကစလှန်တယ် အင်း…သူဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ကျမသိတာပေါ့ထင်ထားတာက ကျမကိုနှိုးမယ် အနမ်းတွေပေးမယ် ပတ်ချွဲနတ်ချွဲတွေလျှောက်ပြောမယ် ပေါ့၊ ခုတော့ဘာဒီဇိုင်းတွေဖမ်းနေတာလဲမသိစကားတခွန်းမျှ မပြောဘဲနဲ့ အံ့ပါရဲ့။ နေပါ့စေအုံး သူ့ဟာကြီးကို မိအောင်ဖမ်းဆွဲပြီး မှတ်လောက်သားလောက်အောင် လိမ်ချိုးထားလိုက်အုံးမယ်။ ကိုညိုမောင် ခြေထောက်ဘက်ကစောင်ခြုံကို မပြီးခေါင်းတိုးဝင်လိုက်လေသည် […]
ကြားကားဆွဲသွားတဲ့ ကားသမား
‘‘ဓါတ်ဆီ နှစ်ဂါလံ . . . အင်ဂျင်ဝိုင် တစ်လုံး’’ ‘‘ကိုဇော်ကြီး မနေ့ကဆီဖိုး ပေးပြီးပြီလား’’ ‘‘ဟာ အိုးစွပ် ခွက်စွပ် မနေ့က မကျန်ပါဘူး’’ ‘‘ဟဲ့ ရီနွယ် . . ဇော်ကြီးကျန်တာ မဟုတ်ဘူး . . . ကိုတင်သန်း’’ ‘‘မသိဘူးလေ အမေတို့ဟာက’’ ‘‘ငါ့ . . . ယောင်ပြီး ပြောလိုက်မိတာ ဇော်ကြီးရေ့’’ ဓါတ်ဆီမှောင်ခို အရောင်းဆိုင်မှ ဒေါ်ဝိုင်းသမီး ရီနွယ်မှာ အတော်တောင့်တင်းသော မိန်းမလှလေးဖြစ်သည်။ သမိုင်းမှာ ဓါတ်ဆီ အရောင်းဆိုင်တွေ ရှိသော်လည်း ကားသမားငယ်ငယ် အထူးသဖြင့် ရီနွယ့် အလှကို အပမ်းဖြေ ကြည့်လိုက်သူတို့က သည်ရောက်မှ ဝယ်ကြထည့်ကြသည်။ ရီနွယ့်အမေကလည်း ဒါကို သဘောပေါက်ထားသည်။ […]
တို့ နောက်ပေါက်ကိုလဲ ကစားပေးလေ
တကယ်တော့ ထွန်းထွန်းက ဆင်းရဲသား၊ တောသား ငမွဲလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ထို့အတူ အောက်လမ်းလိုလို ဘာလိုလို တတ်သည်။ သူအောက်လမ်းတတ်ကြောင်းကို သူ့တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။ ထိုပညာဖြင့် ရွာတွင် ကျောင်းဆရာမလေး ခြောက်ယာက်၊ အပျိုကြီး တစ်ယောက်၊ အပျိုလေးတစ်ယောက် လင်ရှိမယား တစ်ယောက်နှင့် သူဌေးသမီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကာမဖြင့် မြူဆွယ်စားသောက် ကြီးပွားနေသူ ဖြစ်သည်။ မိဘက မရှိ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဘဝဖြင့် ကျောင်းတက်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခိုးယူလိုက်ပြီး ထိုကျမ်းစာထဲအတိုင်း လုပ်လိုက်ရာ နက္ခတ်မိသွားသဖြင့် ကာမသိဒ္ဓိအောင်မြင်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထွန်းထွန်း၏ ကာမသိဒ္ဓိအစွမ်းနှင့် သူဖန်တီးခဲ့သော ခွင်များ ပထမဦးဆုံး သူစမ်းသပ်လိုက်သော ပစ်မှတ်မှာ အန်တီမူ ဖြစ်သည်။ သားသမီးနှစ်ယောက်ရှိ၍ ခရီးခဏခဏ ထွက်သော […]
” အောင်ရေ…ကြမ်းကြမ်းလေးဆိုကွာ”
သူကတော့ အသက် ၃၅လောက်ရှိပါပြီ၊ တရုတ်မဆိုတဲ့အတိုင်း အသားကတော့ဖွေးနေတာပဲ၊ နဲနဲဝတယ် ရုပ်ကလဲ အလန်းကြီးမဟုတ်ပါဘူး၊ နို့ကြီးတယ်၊ ဖင်ကောက်တယ်၊ ကျနော် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာအလုပ်စလျှောက်တော့ သူနဲ့တွေ့တာပဲ၊ သူကကျနော်တို့ ဌာနရဲ့ အကြီးအကဲပေါ့၊ ကျနော်က သူ့လက်ထောက်ပေါ့၊ ကျနော်က အလုပ်တခုလုပ်ပီဆိုလျှင် ငွေရေးကြေးရေးအဓိကမထားပဲ စေတနာထားပီးလုပ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူကကျနော်ကို သူများတွေထက်ပိုသဘောကြတယ်၊ လက်အောက်ငယ်သားတွေအပ်ါလဲ ညှာတာတယ်။ စက်ရုံက တရုတ်မတွေထဲမှာတော့ စိတ်ကောင်းအရှိဆုံးပေါ့၊ ကျနော်ကလဲ သူတို့လို စက်ရုံကအဆောင်မှာပဲနေတာလေ၊ ကျနော်က သုံးလွှာ သူက နှစ်လွှာမှာ၊ သူတို့ကတော့ တယောက်တခန်းရတယ်၊ ကျနော်တို့ကတော့ နှစ်ယောက်တခန်းနေရတယ်၊ကျနော်လဲလုပ်သတ်လေး ၆လလောက်ရလာတော့သူနဲ့အတော်ရင်နှီးလာတယ်၊ လျှော့ပင်ထွက်တာ အပြင်သွားတာ ဝန်ထန်းတွေအိမ်သွားလည်တာကအစ အတူတူသွားဖြစ်ကြတယ်၊ စကားပြောရင်လဲ အရမ်းပွင့်လင်းတယ်။ ညနေပိုင်းရောက်တော့ အလုပ်နားရင် သူနဲ့ကျနော် လမ်းလျှောက်ထွက်ဖြစ်ကြတယ်၊ အဲလိုအချိန်မျိုးမှာဆိုရင် သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်းတွေပြောဖြစ်ကြတယ်။ […]
ဆတ်ဆတ်ခါသွားတဲ့ ဆွေဆွေ
“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး..” လက်ထဲက စာရွက်ပိုင်းလေးကို ခေါက်လိုက်ရာက ဘေးဘီကိုကြည့်လိုက်တော့ စောစောက စာလာပေးသော (၁၉) နှစ် (၂၀)နှစ်လောက်အရွယ် ကောင်လေးကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဒီနေ့သင်တန်း ပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ ရေမိုးချိုးအဝတ်အစားလဲကာ ခါတိုင်း သင်တန်းပိတ်ရက် များကလို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ့ဆီ သွားဖို့ မနက်စာကို စောစော လေးစားပြီး ထွက်၍အလာမှာ ဒီစာတိုလေးကို လမ်းထိပ်ရောက်တဲ့အချိန် မှာ ရရှိလိုက်ရတာဖြစ်သည်။ ဒါဆို သီတာ့ဆီ ငါနောက်ကျမှ ရောက်သွားရင်…အို ခုမှပဲ သတိရ တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ် သင်တန်းပိတ်ရက်တုန်းက သီတာ့ဆီ အလည်သွားရင်း သီတာ ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူ့အိမ်ကတွေနဲ့ ရန်ကုန်ဘုရားဖူး လိုက် သွားဖြစ်မှာဆိုတော့ သူ အိမ်မှာမရှိတဲ့အကြောင်းကို ကျမ ခုမှသတိရလိုက် သည်။ သင်တန်းပိတ်ရက်တိုင်း သီတာတို့အိမ် သွားလည်နေကျဖြစ်တာမို့ […]
တူးအင်ဝမ်းကြိုက်တဲ့ သင်္ဘောသားမိန်းမ
ကျွန်မနာမည်က လဝင်း အသက်က၂၇နှစ် အင်းစိန်ဈေးထဲမှာအလှကုန်နဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတယ်လေ။ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက်စောစောထ ချက်ပြုတ်ပြီးရင် ရေချိုးရဦးမယ်။ဪ..လဝင်းက တစ်ကိုယ်တည်းနေတာလေ။ အပျိုလားဆိုတော့မဟုတ်ဘူး။ လဝင်း အမျိုးသားက သင်္ဘောသားလေ။ အဲ့တော့လဲအတန်အသင့်စုမိဆောင်မိတာလေး ရှိခဲ့တာပေါ့။ သိတဲ့အတိုင်းပဲသင်္ဘောသားဆိုတော့ အလှအပလဲကြိုက် မိန်းမကြမ်းလဲကြေသပေါ့ရှင်။ ခေတ်လဲမှီပါ့ လဝင်းကိုလဲ ယောကျာ်းရပြီးရင်ခန္ဓာကို ယ်အလှပျက်မှာစိုးလို့ ဂျင်ကို သွားခိုင်းခဲ့တယ်။ သူလဲ ပြန်လာရင် လဝင်း နဲ့အတူတူ ဂျင်လိုက်ကစားတယ်လေ။ အင်း…ခုဆို ကိုကိုမရှိတော့တာ ၆လတောင်ပြည့်တော့မယ်။ သင်္ဘောသားဆိုတော့လဲပင်လယ်မှာပဲ ဇာတ်သိမ်းတတ်ကြတာပါပဲလေ။ ကိုကိုမရှိထဲက ညတိုင်း ကိုကိုနဲ့အတူတူ ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာကို သတိရမိတယ်.။သတိရတိုင်းလဲ ကိုကိုဝယ်ပေးထားတဲ့ ဘိုင်ဘရေတာနဲ့ လီးတုနဲ့ပဲစိတ်ဖြေခဲ့ရတာပါပဲ။ ကိုကို့နေရာမှာ အစားထိုးနိုင်မယ့်သူတော့ မရှိဘူးလေ။ ကိုကိုက သင်္ဘောသားပီပီ နိုင်ငံခြား အပြာကာတွေထဲကလိုကြိုးတုပ်လိုးတယ်။ ကြာပွတ်နဲ့ရိုက်လိုးတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖယောင်းစက်တွေ ကိုယ်ပေါ်ချပြီးပါ လိုးတတ်သေးတယ်။ […]